No announcement yet.

Hillary Rodham Clinton

  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Hillary Rodham Clinton

    Hillary Rodham Clinton (born Hillary Diane Rodham on October 26, 1947) is the junior United States Senator from New York. She is married to Bill Clinton, the 42nd President of the United States, and was the First Lady from 1993 to 2001. Before that, she was a lawyer and the First Lady of Arkansas. She is a member of the Democratic Party.

    Departing from the traditional role of the First Lady, Clinton was directly involved in policy-making during her husband's presidency. She headed the task force that proposed the Clinton health care plan, which was not enacted by Congress, and initiated the Children's Health Insurance Program and the Adoption and Safe Families Act. Her prominent role has been at times controversial, and generated debate on the changing status of women in America.

    In 2000, Clinton was elected into the United States Senate to succeed Daniel Patrick Moynihan, becoming the only First Lady ever to run for public office and the first female senator to represent New York. She was re-elected in 2006. As senator, she sits on the Committee on Armed Services, the Committee on Environment and Public Works, the Committee on Health, Education, Labor, and Pensions and the Special Committee on Aging. Although she has not stated her intentions, Clinton is widely seen as a potential candidate for president in the 2008 presidential election.

    In 1998, the Clintons' relationship became the subject of much speculation and gossip after the Lewinsky scandal, when the President admitted to a sexual affair (short of sexual intercourse) with a White House intern, Monica Lewinsky. During the Lewinsky scandal, Clinton initially claimed that the allegations against her husband were the result of a "vast right-wing conspiracy".After the evidence of President Clinton's encounters with Lewinsky became incontrovertible, she remained resolute that their marriage was solid. Both Clintons' memoirs later revealed that the revelation of the affair was in reality a very painful time in their marriage.

    For much of his political career, President Clinton was dogged by rumors of extramarital affairs. These rumors gained credibility following the Lewinsky scandal. In his memoirs, President Clinton confirmed a "relationship that I should not have had" with Gennifer Flowers, an Arkansas lounge singer.These revelations and rumors resulted in a mix of sympathy and scorn for the First Lady. While many women sympathized with her as a victim of her husband's insensitive behavior, others criticized her as being an enabler to her husband's indiscretions by showing no interest in obtaining a divorce. In her book Living History, Clinton explains that love is the reason she stays with her husband. "[N]o one understands me better and no one can make me laugh the way Bill does. Even after all these years, he is still the most interesting, energizing and fully alive person I have ever met. Bill and I started a conversation in the spring of 1971, and more than thirty years later we're still talking."

    When President Clinton required immediate heart surgery in October 2004, Clinton, the junior senator of New York, canceled her public schedule to be at his side at the Columbia University Medical Center of New York Presbyterian Hospital.

    Clinton announced in November 2004 that she would seek a second term in the Senate. No major Republican entered the race; the presumptive nominee, Westchester County District Attorney Jeanine Pirro, dropped out in December 2005 after her campaign failed to gain traction. Clinton easily won a September 2006 Democratic primary against labor activist and anti-war candidate Jonathan Tasini, gaining 83% of the vote. Clinton's eventual Republican opponent was former Yonkers Mayor John Spencer; several third-party candidates were also running. Polls during the campaign generally showed Clinton with a 20-point lead or better over Spencer.

    Clinton won the election on 7 November with 67% of the vote to Spencer's 31%, carrying all but 4 of New York's 62 counties.

    Despite the lack of serious opposition, Clinton spent $36 million towards her re-election, well more than any other candidate for Senate in the 2006 election cycle; she received criticism from other Democrats after the election for lack of spending discipline and from potential supporters for not leaving more funds in the bank for a potential 2008 presidential bid. Clinton's organizations may have disbursed funds to aid other Democratic candidates during the 2006 campaign. However, as of 5 December 2006, campaign finance reports from government agencies have not yet been released to verify this theory. While Clinton's opponent, John Spencer, may have been deeply outspent, his campaign was still able to raise and expend a considerable sum of nearly $5 million. A typical major party candidate for the Senate will raise between $2 to $10 million; had Spencer faced another candidate, he likely would have been considered a serious contender for the seat.

    Clinton has expressed interest in the 2008 United States presidential race. No woman has ever been nominated for President by a major party. Clinton's 2008 campaign has been the subject of media speculation for years.

    Although not announced as a candidate, it is widely expected that she will be running for the Democratic Party presidential nomination in 2008. Nationwide polls place her well ahead of other potential Democratic presidential candidates and most pundits, as of November 2006, consider her the presumptive frontrunner for the nomination. Speculation of a presidential bid and her senate profile helped place Clinton in the rankings for the world's most powerful people by Forbes magazine and Time magazine's Time 100.

  • #2
    Washington (eCanadanow) - U.S. Senator Hilary Clinton believes the United States should cap the number of troops in Iraq while increasing the amount of US soldiers in Afghanistan.

    Her words come a day after Illinois Senator Barack Obama announced on his website plans to consider a run for president in 2008.

    Speaking on her recent trip to Iraq, Clinton said she did not approve of President Bush’s plan to increase U.S. troops in Iraq. Instead, she would rather see less troops being deployed.

    Clinton did say she does support economic support if the country reaches political goals.

    In respect to the war in Afghanistan, the senator called for an increase in U.S. troops before the Taliban take the offensive.

    .Clinton dodge questions when asked about her own precedential intentions.


    • #3
      Hillary Clinton: I'm in 2008 White House race

      Sen. Hillary Clinton jumped into the fray as a 2008 presidential candidate with the words "I'm in" posted on her Web site.

      "And I'm in to win," she added in a statement, announcing she has set up an exploratory committee that can gauge opinions and raise money for a presidential campaign.

      The former first lady and Democratic senator from New York is considered her party's front-runner in what has become a diverse political field.

      Should she win, she would be the first woman to serve as president of the United States -- and the first presidential spouse to do so as well. President Bill Clinton served two terms -- from 1993-2001.

      On Tuesday, Democrat Sen. Barack Obama announced that he was filing papers to form a presidential exploratory committee, a bid to become the first African-American president.

      And on Sunday, New Mexico Gov. Bill Richardson, also a Democrat, is expected to announce his bid, one that could make him the first Latino president.

      Bringing "the right end" to the war in Iraq, reducing the deficit, making the country energy independent and affordable health care were issues Clinton touted in her announcement, speaking on a video posted on her site.

      "After six years of George Bush, it is time to renew the promise of America," she said.

      "I grew up in a middle-class family in the middle of America, and we believed in that promise," the 59-year-old said. "I still do. I've spent my entire life trying to make good on it."

      In the video, she invited Americans to join her in a three-night series of live video Web chats beginning Monday.


      • #4
        سناتور هيلاری کلينتون اولين گام در جهت کاندیدا شدن در انتخابات آينده رياست جمهوری آمريکا را برداشته وتشکيل يک کميته مقدماتی رياست جمهوری را اعلام داشته است.
        هيلاری کلينتون در وبسايت خود نوشته است: "برای پيروزی آمده ام"

        هيلاری کلينتون که همسر بيل کلينتون رئيس جمهور سابق آمريکاست گفت تنها يک رئيس جمهور جديد می تواند ضررهايی را که جورج بوش به آمريکا وارد کرده جبران کند و هدف او اين است که حس خوش بينی را به مردم آمريکا بازگرداند.

        خانم کلینتون که 59 سال دارد، در صورت پیروزی اولین زنی خواهد بود که پست ریاست جمهوری آمریکا را عهده دار می شود. او يکی از کانديداهای پيش تاز حزب دموکرات است که شانس انتخاب به عنوان کانديدای حزبش در انتخابات رياست جمهوری آمريکا را دارد.

        خبرنگاران می گويند هيلاری کلينتون، با شهرت زيادی که دارد و امکانات فوق العاده برای جمع آوری پول جهت هزينه های انتخاباتی، از موقعيت خوبی برای کسب آراء دموکرات ها برخوردار است.

        ولی خانم کلينتون همچنين يک چهره تفرقه برانگيز نيز هست و برخی حدس می زنند که يک نفر از هر سه آمريکايی، هرگز به هيلاری کلينتون رای نخواهد داد.

        هيلاری کلينتون در سال ۲۰۰۲ به نفع عمليات نظامی عليه عراق رای داد و همين موضوع موجب عصبانيت شماری از طرفدارانش در حزب دموکرات شد. ولی اکنون او يکی از کسانی است که از نحوه برخورد آمریکا با مناقشه عراق، صريحا انتقاد می کند.

        در هفته گذشته سناتور برک اوباما، آمريکايی آفريقايی تبار که از حزب دموکرات است گفت کميته مقدماتی خود را تشکيل داده است. هيلاری کلينتون بايد با آقای اوباما رقابت کند.


        • #5
          Sen. Clinton ahead in Democratic race: poll

          WASHINGTON (Reuters) - Sen. Hillary Clinton holds a large early lead over other top candidates in the race for the Democratic presidential nomination, said a national poll reported on Sunday in The Washington Post.

          New York's Clinton was the favorite of 41 percent of Democrats polled, more than double the 17-percent, second-place rating scored by Illinois Sen. Barack Obama, the Post said.

          Former Sen. John Edwards, the 2004 vice presidential nominee, placed third at 11 percent, with former Vice President Al Gore at 10 percent. Massachusetts Sen. John Kerry, the 2004 presidential nominee, came in at 8 percent.

          The poll was taken before Clinton announced her candidacy on Saturday. Obama entered the race on Tuesday and Edwards jumped in last month.

          The Post said in hypothetical general election matchups of Clinton and top Republican candidates, the former first lady "narrowly leads Arizona Sen. John McCain and is running about even with former New York Mayor Rudolph Giuliani."

          The Washington Post-ABC News poll was a January 16-19 random sample of 1,000 adults, including 561 Democrats and Democrat-leaning independents, with a 3 percentage point error margin.


          • #6
            She? President?
            نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران

            در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.
            صادق هدايت؛ بوف کور


            • #7
              I'm in - and in to win, says Hillary

              Hillary Clinton launched the first official steps towards her historic bid to become America's first woman President yesterday with the bold announcement: 'I'm in - and I'm in to win.'
              Senator Clinton's move to form a committee to raise money for a presidential bid finally put her into the race for the Democratic party's 2008 nomination, pitting her against Barack Obama, John Edwards and a host of other candidates.

              It was the latest twist in Clinton's already remarkable career that is now set to embark on its most ambitious journey. She has gone from First Lady to Bill Clinton to being a high-profile New York Senator and is now set to bid to become the most powerful person on the planet.

              In her speech, which was videotaped and put on a website as well as emailed to her huge list of supporters, Clinton came out with guns blazing. She directly addressed the issue that concerns most Democratic party supporters who doubt she can overcome her past legacy and actually win. Clinton tried to assure them she was electable by saying she had proved it in two Senate races already. 'After nearly $70m spent against my campaigns in New York and two landslide wins, I can say I know how Washington Republicans think, how they operate and how to beat them,' she said.
              The move marks the re-emergence of Clinton into the campaign fray after weeks of maintaining a low profile in the wake of the rise of Obama, who is also trying to break down barriers by becoming America's first black President. She appealed to Americans to engage with her to work out the best way forward for the country. 'Let's talk. Let's chat,' she said.

              Obama issued a statement saying he was pleased she had entered the race. 'I welcome her and all the candidates not as competitors, but as allies in the work of getting our country back on track,' he said.

              Clinton joins a Democrat field that is already crowded. It includes herself, Obama, the former vice-presidential candidate Edwards, peace campaigner Dennis Kucinich, former Iowa governor Tom Vilsack and several others. Clinton, who is the best known, automatically becomes the front-runner in the contest.

              In her favour is her undoubted political talent, the support of large numbers of women and black Americans and a huge political machine that has a firm grip on the Democratic party in numerous key battle ground states. She also has vast money-raising potential and will have no trouble generating media coverage.

              But her bid faces problems too. The first is the sense that Republicans will use the sleaze allegations that marred her husband's years in office against her. Yesterday official Republican reaction to the news of her presidential run was muted. It came on the same day as conservative Republican Senator Sam Brownback also announced he would run. But Brownback only acknowledged her fame and predicted a tough race. 'This is a long road with a long way to go,' he said.

              But elements of America's conservative media have already begun attacking her, notably by claiming her advisers have been behind a rumour that Obama spent time in a Muslim seminary when he was a child in Indonesia. The story, propagated by right-wing websites, has been dismissed as 'ludicrous' by Obama's campaign staff. No evidence has been produced to show either that Obama was at such a school or that Clinton's staff have been investigating it. It could be a sign of Republican dirty tricks to come.

              More worryingly for Clinton though is her position on Iraq, where she has been hawkish in her support for US troops and she has refused to disavow her Senate vote in favour of the 2003 invasion. Clinton acknowledged that Americans were concerned about such things. 'This is a big election with some very big questions. How do we bring the war in Iraq to the right end? How can we make sure every American has access to affordable health care?' she said.


              • #8
                هيلاری کلينتون سناتور دموکرات و همسر رئيس جمهور سابق آمريکا، که از او به عنوان يکی از شانس های اصلی پيروزی در انتخابات رياست جمهوری سال آينده اين کشور ياد می شود، خواستار سياست واحد و شفاف آمريکا در برابر برنامه هسته ای ايران شده و گفته است:" ما نمی توانيم، نبايد و نمی گذاريم که ايران به سلاح هسته ای دست يابد."
                خانم کلينتون که روز پنجشنبه در ضيافت شام اعضای کميته آمريکايی امور عمومی اسراييل (آيپک) در نيويورک سخن می گفت، ايران را خطری برای آمريکا و بزرگترين تهديد عليه اسراييل توصيف کرد و گفت: " ما بايد از همه ابزارهای در دسترس خود از جمله ابزارهای ديپلماتيک، اقتصادی به اضافه تهديد به استفاده از قدرت نظامی بهره بگيريم."

                اين سناتور دموکرات ضمن درخواست تعامل و گفتگو با ايران، سوريه، حزب الله و حماس، بخصوص در باره ايران گفت که در مقابله با اين کشور هيچ گزينه ای کنار گذاشته نخواهد شد.

                سخنان خانم کلينتون در جمع اعضای آيپک را می توان تکرار اظهارات جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا، در باره برنامه هسته ای ايران تلقی کرد.

                به نظر می رسد عاملی که بيش از ساير عوامل در نزديک شدن ديدگاه دموکرات ها و چمهوری خواهان آمريکا در مورد ايران نقش بازی کرده است، اظهارات محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران، مبنی بر لزوم "حذف اسراييل از صحنه روزگار" است

                پيش از اين در محافل رسانه ای جهان چنين تصور می شد که دموکرات های آمريکا سياستی متفاوت از دولت آقای بوش در برابر ايران در نظر دارند، اما اظهارات خانم کلينتون نشان می دهد که در مورد خاص ايران، ديدگاه های دو حزب جمهوريخواه و دمکرات آمريکا در حال نزديک شدن به يکديگر است.

                به نظر می رسد عاملی که بيش از ساير عوامل در نزديک شدن ديدگاه دموکرات ها و چمهوری خواهان آمريکا در مورد ايران نقش بازی کرده است، اظهارات محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران، مبنی بر لزوم "حذف اسراييل از صحنه روزگار" است.

                در ماه های اخير مقام های اسراييلی برای نزديک کردن ديدگاه دو حزب بزرگ حاکم بر آمريکا تلاش زيادی کرده اند، چرا که به گمان آنها سياست يکدست آمريکا در برابر برنامه هسته ای جمهوری اسلامی بهتر می تواند آنچه را که آنان تهديد عليه موجوديت خود از سوی ايران می نامند، خنثی کند.

                نزديکی دموکرات ها به اسرائيل

                دموکرات های آمريکا معمولا روابط نزديکتر و بهتری نسبت به جمهوری خواهان با جامعه يهودی آمريکا و نيز اسراييل داشته اند.

                در انتخابات اخير کنگره آمريکا، بيش از هشتاد و پنج درصد يهوديان آمريکا رای خود را به نفع دموکرات ها به صندوق های رای ريختند و بيش از نيمی از هزينه های تبليغاتی آنها را نقبل کردند. بنابراين نفوذ يهوديان آمريکا بر دموکرات ها و تاثير پذيری دمکرات ها از لابی يهودی اين کشور امری عادی است.

                ظاهرا مقام های ايرانی به رغم آنکه يهوديان و اسراييل را تعيين کننده سياست خارجی واشنگتن معرفی می کنند، هنوز به واقعيت روابط احزاب بزرگ آمريکا با لابی يهودی اين کشور پی نبرده اند و از همين رو، تصور می کنند که با وجود اظهارات ضد اسراييلی آقای احمدی نژاد می توان ايالات متحده آمريکا را به پذيرش نظام سياسی حاکم بر ايران متقاعد کرد

                در اين ميان، مقام های ايرانی که تصور می کردند کنگره ای با اکثريت دموکرات ها می تواند به عنوان مانعی در برابر سياست دولت جورج بوش در مقابل جمهوری اسلامی عمل کند، از سخنان خانم کلينتون در خواهند يافت که وقتی پای امنيت اسراييل در ميان باشد، دموکرات ها پر حرارت تر از جمهوری خواهان ظاهر خواهند شد.

                ظاهرا مقام های ايرانی به رغم آنکه يهوديان و اسراييل را تعيين کننده سياست خارجی واشنگتن معرفی می کنند، هنوز به واقعيت روابط احزاب بزرگ آمريکا با لابی يهودی اين کشور پی نبرده اند و از همين رو، تصور می کنند که با وجود اظهارات ضد اسراييلی آقای احمدی نژاد می توان ايالات متحده آمريکا را به پذيرش نظام سياسی حاکم بر ايران متقاعد کرد.

                چندی پيش غلامرضا آقا زاده، رئيس سازمان انرژی اتمی ايران، از قول آيت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی اعلام کرد که ايران به جای معامله بر سر برنامه هسته ای خود برای به دست آوردن امتياز در حوزه های ديگر، حاضر است در حوزه های ديگر برای حفظ برنامه اتمی خود امتياز دهد.

                مساله اسراييل می تواند يکی از حوزه های مورد نظر غلامرضا آقازاده تلقی شود، اما رويکرد آقای احمدی نژاد نسبت به اين مساله، عملا بيش از هر موضوع ديگری برنامه اتمی ايران را در نعرض تهديد قرار داده است، تهديدی که می توان آن را از اظهارات خانم کلينتون در جمع اعضای بزرگترين لابی يهوديان در آمريکا دريافت.


                • #9
                  هيلارى كلينتون ايران را تهديدى براى رژيم صهيونيستي، آمريكا و كل كشورهاى جهان خواند و خواستار برخورد با ايران شد.

                  به گزارش خبرگزارى دانشجويان ايران (ايسنا) به نقل از روزنامه*ى اورشليم پست، هيلارى كلينتون، نامزد انتخابات رياست جمهورى سال 2008 آمريكا در مراسم شامى در هتل ماريوت ماركويينز در مانهاتان خطاب به اعضاى بانفوذترين لابى رژيم صهيونيستى (آيپك) با اشاره به ارتباط قوى آمريكا و رژيم صهيونيستي، اين رژيم را شعله*اى از دموكراسى در ميان همسايگان مستبدش خواند و با تهديد خواندن ايران گفت: ايران و حزب*الله نه تنها براى اسراييل بلكه براى كل خاورميانه، آمريكا و ساير نقاط جهان تهديد به شمار مي*روند.

                  كلينتون ايران و برگزارى كنفرانس هولوكاست در ايران را محكوم و ادعا كرد: انكار هولوكاست حكومت ايران را در زمره*ى منفورترين، متعصب*ها و تجديدنظر طلبان تاريخ قرار مي*دهد.

                  وى با تكرار اتهامات آمريكا مبنى بر نظامى بودن برنامه هسته*يى ايران گفت: سياست آمريكا بايد واضح و صريح باشد؛ ما نمي*توانيم و نبايد به ايران اجازه دهيم به تسليحات هسته*يى دست يابد.

                  كلينتون در ادامه گفت: همانطور كه قبلا گفته*ام در برخورد با اين تهديد هيچ گزينه*اى نبايد از روى ميز حذف شود.

                  وى افزود: آمريكا بايد ابتدا تلاش كند با ايران مذاكره كند.


                  • #10
                    Speaking at the Democratic National Convention’s winter meeting, Presidential candidate Hillary Rodham Clinton declared that once she becomes president, she would end the war in Iraq and restore the basic promise of America. Mrs. Clinton, who voted for the illegal invasion of sovereign Iraq, knows she must end the Iraq war in order to launch another – a war on sovereign Iran.

                    This clever and yet unimaginative woman has failed to come up with her own rhetoric. Borrowing from W. she shamelessly echoes him: "In dealing with this threat ... no option can be taken off the table." And so she intends to restore the basic promise of America by engaging the country in a far more violent conflict. The road to the White House is no longer through Iraq, but through the ruins of Iran. What an irony that the self-acclaimed civilized Western world deems it necessary to destroy the cradle of civilization as if the reflections of the past are a threat to its bogus and fragile ‘civilization’.

                    American policy makers distract world opinion by misrepresenting Ahmadinejad’s remarks, exaggerating the gravity of the “myth” remark so that by contrast and through distraction, they can exonerate themselves of the responsibility of the death toll in Iraq and the ruin of a nation which was brought about as a result of their ineptness. Accusations of bigotry are all the more cynical because the very country that is pointing the finger recently witnessed a Moslem Congressman be shunned by a fellow Republican Congressman Virgil Goode with these words:

                    “Congressman Keith Ellison should not be allowed to do so - not because of any American hostility to the Koran, but because the act undermines American civilization,' Prager argued. “Insofar as a member of Congress taking an oath to serve America and uphold its values is concerned, America is interested in only one book, the Bible.”

                    It is worthwhile reminding ourselves that Iran’s parliament has enjoyed a diversity of minorities including the Jews whom Mrs. Clinton would have the Americans believe the Iranian government wants to annihilate. While it is contemptible of Ahmadinejad to question the Holocaust in spite of all the evidence, the realities and horrors of what is taking place in Iraq today as a result of US actions can hardly match up to the idiotic remarks of the Iranian president. His words have only served to further isolate the Iranian nation and play into the hands of warmongers, not cost hundreds of thousands of lives - although some would like to misinterpret the words in to deeds as justification for their own barbaric behavior.

                    In the same vein as W. and other neo-cons, Hillary insists on repeating Ahmadinejad’s speech purposefully incorrectly translated by MEMRI and propagated to the general public by the mainstream media to arm the neo-cons. The next war she is planning in order to return to the White House as its Commander-in-Chief would cost America dearly. Who knows if there would be enough body bags to bring home our true defenders of the flag, much less mend the fabric of our morality and dignity.

                    If Hillary wants to restore the basic promise of America as she claims she does, she would do well to recall George Washington’s farewell address as a guide to patriotism.

                    “So likewise, a passionate attachment of one nation for another produces a variety of evils. Sympathy for the favorite nation, facilitating the illusion of an imaginary common interest in cases where no real common interest exists, and infusing into one the enmities of the other, betrays the former into a participation in the quarrels and wars of the latter without adequate inducement or justification. It leads also to concessions to the favorite nation of privileges denied to others which is apt doubly to injure the nation making the concessions; by unnecessarily parting with what ought to have been retained, and by exciting jealousy, ill-will, and a disposition to retaliate, in the parties from whom equal privileges are withheld. And it gives to ambitious, corrupted, or deluded citizens (who devote themselves to the favorite nation), facility to betray or sacrifice the interests of their own country, without odium, sometimes even with popularity; gilding, with the appearances of a virtuous sense of obligation, a commendable deference for public opinion, or a laudable zeal for public good, the base or foolish compliances of ambition, corruption, or infatuation.

                    As avenues to foreign influence in innumerable ways, such attachments are particularly alarming to the truly enlightened and independent patriot. How many opportunities do they afford to tamper with domestic factions, to practice the arts of seduction, to mislead public opinion, to influence or awe the public councils 7 Such an attachment of a small or weak towards a great and powerful nation dooms the former to be the satellite of the latter.

                    Against the insidious wiles of foreign influence (I conjure you to believe me, fellow-citizens) the jealousy of a free people ought to be constantly awake, since history and experience prove that foreign influence is one of the most baneful foes of republican government. But that jealousy to be useful must be impartial; else it becomes the instrument of the very influence to be avoided, instead of a defense against it. Excessive partiality for one foreign nation and excessive dislike of another cause those whom they actuate to see danger only on one side, and serve to veil and even second the arts of influence on the other. Real patriots who may resist the intrigues of the favorite are liable to become suspected and odious, while its tools and dupes usurp the applause and confidence of the people, to surrender their interests”.


                    • #11
                      WASHINGTON - Democratic presidential candidate Hillary Rodham Clinton warned President Bush on Wednesday not to take any military action against Iran without getting congressional approval first.


                      "If the administration believes that any, any use of force against Iran is necessary, the president must come to Congress to seek that authority," Clinton said in a Senate speech.

                      Clinton, a member of the Armed Services Committee, voted in 2002 to give Bush the authority to use military force in Iraq — a vote that has prompted some Democrats to demand that she repudiate.

                      Since then, the New York senator has become an outspoken critic of Bush's handling of the war. She said the new Democratic Congress must not let him make similar mistakes in the increasingly tense relationship with Iran.

                      "It would be a mistake of historical proportion if the administration thought that the 2002 resolution authorizing force against Iraq was a blank check for the use of force against Iran without further congressional authorization," Clinton said.

                      She also insisted the resolution authorizing force against those responsible for the Sept. 11, 2001 terrorist attacks did not allow for U.S. action now against Iran.

                      Clinton, who has come under fire from anti-war Democrats, excoriated the previous Republican-controlled Congress for not questioning the administration over the past six years.

                      "We continue to experience the consequences of unchecked presidential action," she said, later adding: "This president was allowed for too long to commit blunder after blunder under cover of darkness provided by an allied Republican Congress."

                      Clinton spoke shortly after President Bush said he was certain the Iranian government is supplying deadly weapons used by fighters in Iraq against U.S. troops, even if he can't prove that the orders came from top Iranian leaders.

                      "I'm going to do something about it," Bush pledged, displaying apparent irritation at being repeatedly asked about mixed administration signals on who was behind the weaponry.

                      U.S. officials have said that Iran is behind attacks against troops in Iraq, an assertion denied by Iran's president, Mahmoud Ahmadinejad.


                      • #12
                        سپتامبر گذشته در نيويورك، به ابتكار موسسه جهانى كلينتون*ها، نشستى با حضور عده*اى عرب و آمريكايى تشكيل شد. ايده تشكيل اين جلسه كه با هدف ايجاد پلى ميان نوگرايان جوان عرب و آمريكايي*ها تشكيل شده بود بسيار خوب بود.
                        اين اقدام در حقيقت در چارچوب برنامه*هاى قدرت نرم انجام مي*شد. 100 رهبر جوان عرب را از بخش*ها و حوزه*هاى مختلف كارى و تخصصى به نيويورك آورده بودند تا با گروه هم فكر از آمريكايي*ها آشنا شوند. هدف اصلى از برگزارى اين جلسه برقرارى نوعى ديالوگ و اعتماد*سازى و ايجاد پروژه*هاى مشترك براى مردم هر دو كشور بود.* سازمان*دهندگان عرب اين نشست هم طرفدار تجارت بودند و هم طرفدار آمريكا، بسيارى هم در دانشكده*هاى آمريكا درس خوانده بودند و خاطرات خوبى از اين كشور دارند. علاوه بر بيل كلينتون، اين برنامه دو حامى ديگر دارد كه يكى شيخ محمد آل مكتوم حاكم دوبى است و ديگرى ملك عبد*ا... پادشاه اردن.
                        همه نكات اين برنامه خوب پيش مي*رفت تا اينكه مهمانان عرب به فرودگاه جان اف كندى رسيدند. اولين گروه از شركت*كنندگان كه اغلب از مديران و هيات*مديره شركت*هاى بزرگ عرب بودند از معابر مخصوص مهاجران در فرودگاه گذشتند اما 2 تا 5ساعت معطل ماندند تا مقامات*سازمان امنيت داخلى از آنها پرس*وجو كنند كه چرا به آمريكا آمده*اند و آيا تجربه استفاده از سلاح داشته*اند و درباره جنگ عراق چه فكر مي*كنند و هزاران پرسش ديگر. نصف روز از سفر آنها به آمريكا مي*گذشت و آنها هنوز حتى از فرودگاه آمريكا پا بيرون نگذاشته بودند. مهمانان عرب بسيار خشمگين و تحقيرشده بودند. اين نتيجه برنامه*اى بود كه هدف آن بهبود چهره آمريكا در دنياى عرب بود.
                        يكى از كارشناسان*سازمان امنيت داخلى كه از منتقدان جدى اقدامات اين*سازمان است در اين باره مي*گويد، آمريكا توان فكر كردن منطقى درباره امنيت را از دست داده*است. ما سيستمى تحريك*كننده متشكل از ايست*هاى بازرسى مرزى با همه نظارت*ها و بازرسي*ها و متوقف كردن*هايش تعبيه كرده*ايم. هيچ جايى براى قضاوتى از نوع ديگر باقى نگذاشته*ايم. نتيجه اين شده كه اين سيستم براى ما بسيار پرهزينه و دردسر*ساز شده است و به جاى رفع مشكل فقط دست و پاى ما را مي*بندد و منابع را هدر مي*دهد و آمريكا را به كشورى تبديل مي*كند كه همه از سفر به آن اجتناب مي*كنند.
                        وزارت خارجه تاكيد مي*كند كه همه چيز بهتر شده، اما تغييرات ساختارى باعث تغيير تصوير كلى نشده است. روند دريافت ويزا اكنون چنان پيچيده شده كه بسيارى از خارجي*ها يا اصلا براى آن تلاش نمي*كنند يا در ميانه راه متوقف مي*شوند. رهبران جوان عربى كه از عربستان سعودى به اجلاس نيويورك دعوت شده بودند فقط به اين خاطر كه اين نشست در آمريكا تشكيل مي*شود از حضور در آن انصراف دادند چون مسير طولانى و دشوار دريافت ويزا را مي*دانستند و حاضر به طى اين مسير دشوار نبودند.
                        قرار است نشست بعدى اين مجمع جايى در خارج از آمريكا تشكيل شود و اگر چنين شود تعداد شركت*كنندگان بسيار بيشتر از اين خواهد بود.
                        اين فقط مشكل اعراب نيست. كنفرانس*هايى كه در حوزه*هاى مختلف صنعتى و دانشگاهى در آمريكا تشكيل مي*شد اكنون همگى به بيرون از آمريكا منتقل شده است و اين نقل مكان كردن همگى يك دليل دارد. نظرسنجى كه به تازگى از گروه**هاى مختلف گردشگر توسط شركت*هاى گردشگرى در آمريكا انجام شده نشان مي*دهد كه اين افراد آمريكا را بدترين مكان از نظر دريافت ويزا و ورود مي*دانند. اين گردشگران پيش از اين نظر مثبتى نسبت به آمريكا داشتند اما اكنون با سخت* شدن شرايط ورود به آمريكا اين نظر مثبت تغيير
                        يافته است.
                        در حالى كه دنيا در حال باز شدن و گشودن درهاى خود است، آمريكا روز به روز بيشتر بسته مي*شود. ورود خارجي*ها به آمريكا بين سال*هاى 2000 و 2004، 10*درصد كاهش يافته است. بررسي*ها نشان مي*دهد حتى سفرهاى تجارى به آمريكا هم در دو سال گذشته بيش از 10*درصد كاهش يافته است. اين درحالى است كه نقاط ديگر مانند لندن، سنگاپور و دوبى شاهد افزايش سفر خارجي*ها بوده*اند.
                        آمريكا كه زمانى مقصد شماره يك سفر در جهان بود اكنون به درجه سوم نزول يافته است. فرانسه و اسپانيا اكنون رديف*هاى اول و دوم را از اين نظر دارند. در 14 سال گذشته توريسم در جهان 25*درصد رشد داشته است. اما سهم آمريكا از رشد اين صنعت 36*درصد كاهش يافته است. اين درحالى است كه مسافرت و گردشگرى سومين صنعت بزرگ در آمريكا است كه 17*ميليون كارمند دارد و 105*ميليارد دلار درآمد مالياتى براى دولت به همراه مي*آورد.
                        شوراى آموزش آمريكا پاييز گذشته گزارشى منتشر كرد كه در آن به شرايط دانشجويان خارجى اشاره شده*است. اگر چه كاهش جذب دانشجوى خارجى كه از بعد از 11 سپتامبر 2001 به طور چشمگيرى ديده مي*شد اكنون معقول شده است، اما آمريكا از اين نظر در حال عقب ماندن از ديگر كشورها است. جذب دانشجوى خارجى در آمريكا بين سال*هاى 1999 و 2005، 17*درصد رشد داشته است. اما اين رقم وقتى كم به نظر مي*رسد كه بدانيم انگليس از اين نظر رشد 28*درصدي، استراليا رشد 42*درصدي، آلمان رشد 46*درصدى و فرانسه رشد 81*درصدى داشته*اند.
                        دانشجويان خارجى از نظر شهريه 5/13*ميليارد دلار براى اقتصاد آمريكا ارزش افزوده دارند. اين بدون در نظر گرفتن ديگر مزاياى حضور دانشجوى خارجى در آمريكا است. اين موضوع فراتر از مساله دلار و سنت است. آمريكا به عنوان يك كشور همواره خنثي*كننده سياست خارجى غلط و تهاجمى واشنگتن بوده است. اما اكنون شرايط ورود و حضور در اين كشور هماهنگ با سياست خارجى تهاجمى و مداراناپذير دولت شده است.


                        • #13
                          هيلاری کلينتون نماينده مجلس سنای آمريکا و بخت اول پيروزی در انتخابات رياست جمهوری سال ۲۰۰۸ اين کشور در ميان نامزدهای حزب دموکرات، در سه ماهه نخست ۲۰۰۷ بيش از ۲۶ ميليون دلار کمک انتخاباتی دريافت کرده است.
                          رئيس ستاد انتخابات خانم کلينتون با اشاره به رقم بی سابقه اهدا شده به او برای تامين مخارج انتخاباتی می گويد ال گور معاون رئيس جمهور سابق آمريکا و نامزد انتخابات رياست جمهوری سال ۲۰۰۰ در وضعيت مشابه تنها ۹/۸ ميليون دلار کمک دريافت کرده بود.

                          به گفته مشاوران خانم کلينتون، تاکنون بيش از ۵۰ هزار نفر در سراسر ايالات متحده به مبارزه انتخاباتی هيلاری کلينتون کمک کرده اند.

                          آنها همچنين از انتقال ۱۰ ميليون دلار مازاد کمک های اهدايی به مبارزات انتخاباتی او در انتخابات مجلس سنا، به حساب ستاد انتخاباتی وی برای رياست جمهوری خبر می دهند.

                          هنوز مشخص نيست چه مقدار از اين پول برای انتخابات اوليه تعيين نامزد حزب دموکرات و چه مقدار برای انتخابات سراسری رياست جمهوری هزينه خواهد شد.

                          ميزان کمک های پرداخت شده به سناتور باراک اوباما و جان ادواردز نماينده سابق مجلس سنا که رقيب های اصلی خانم کلينتون از حزب دموکرات هستند نيز مشخص نشده است.

                          گزارش ها از تلاش شديد ستاد انتخاباتی باراک اوباما برای دريافت کمک های طرفداران حزب دموکرات خبر می دهد.

                          مشاوران آقای اوباما از کمک ۸۳ هزار نفر به ستاد او خبر داده اند و خود او نیز در مصاحبه با خبرگزاری آسوشيتد پرس، از عملکردش اظهار رضايت کرده است.


                          • #14
                            دوره رييس جمهوری جورج بوش در سال 2008 به پايان می رسد. با اين که تا برگزاری انتخابات در آمريکا حدود يک سال و نيم ديگر باقی است تب و تاب آن از هم اکنون بالا گرفته که نشان می دهد اين انتخابات با دوره های قبلی تفاوت دارد.
                            يکی از اين تفاوت ها اين است که در هشتاد سال اخير سابقه نداشته که در آمريکا رييس جمهور يا معاون او در رقابت های انتخاباتی شرکت نکنند. سال آينده جورج بوش دو دوره رييس جمهوری را پشت سر می گذارد و نمی تواند در مبارزات انتخاباتی شرکت کند؛ ديک چينی، معاونش، نيز اعلام کرده وارد اين رقابت ها نمی شود.

                            بنابراين از 1928 به اين سو اين اولين باری خواهد بود که همه داوطلبين به معنای واقعی تازه وارد هستند.

                            تفاوت ديگری که اين انتخابات را به لحاظ تاريخی جذاب و منحصر به فرد کرده، احتمال رسيدن يک کانديدای زن به مرحله نهايی رقابت ها و حتی پيروزی اوست.

                            سناتور هيلاری کلينتون، همسر رييس جمهور سابق آمريکا، اولين زنی است که به طور جدی برای به دست گرفتن رهبری ايالات متحده تلاش می کند و بسياری معتقدند که اگر در انتخابات مقدماتی نامزدی حزب دموکرات را کسب کند شانس پيروزی او با نامزد جمهوريخواه برابر است. پيروزی او در انتخابات مقدماتی خود به تنهايی يک دستارود تاريخی برای آمريکا تلقی خواهد شد.

                            آيا اين دستاورد تاريخی احتمالی می تواند به اولين رييس جمهور زن در اين کشور تبديل شود؟ به کلامی ديگر آيا آمريکا آمادگی پذيرفتن رهبری يک زن را دارد؟

                            زنانی که به دنبال رهبری آمريکا بوده اند
                            مارگارت چيس اسميت ( 1897 - 1995)
                            اولين زنی که وارد کنگره آمريکا شد، در سال 1964 در رقابت های انتخابات مقدماتی جمهوريخواهان شرکت کرد و به بری گلدواتر باخت.
                            شرلی چيزهولم (1924 -2005)
                            اولين زن سياه پوست که وارد کنگره آمريکا شد و برای شش دوره انتخاب شد. او يکی از دموکرات های مخالف جنگ ويتنام بود. در سال 1972 اولين زن سياه پوستی شد که برای کسب مقام رييس جمهوری مبارزه را آغاز اما نهايتا کناره گيری کرد.
                            اليزابت دل ( 1936 - )
                            از اعضای حزب دموکرات که در زمان رييس جمهوری نيکسون سياستمدار مستقل شد و نهايتا نماينده جمهوريخواه از ايالت کارولينا در سنا شد. او در سال 1999 تلاش کرد کانديدای رييس جمهوری شود اما موفق نشد.
                            پاتريشيا شرودر (1940 - )
                            وی دوازده دوره نماينده کنگره از ايالت کلورادو بود. در سال 1986 تلاش کرد وارد رقابت های انتخاباتی شود اما به خاطر کمبود مالی وادار شد از انتخابات مقدماتی حزب دموکرات خارج شود.

                            اکبر قهاری، صاحب صنعت در آمريکا و از فعالان حزب دموکرات، می گويد: "درست است که هيلاری يک زن است و موفقيت او جنبه سمبليک پيدا می کند اما او نه تنها در هفت سال گذشته سناتور بوده بلکه قبل از آن در 8 سالی که در کاخ سفيد بود سعی کرد نقشی فراتر از همسر رييس جمهور برعهده بگيرد و در مسائل کشور مشارکت داشته باشد."

                            اما برنامه های بلندپروازنه او برای اصلاح خدمات درمانی و بهبود آموزش در مدارس با موفقيت کمی روبرو شد.

                            او در سال 2003 در يک برنامه راديويی علت ناموفق بودن اين طرح ها را چنين توضيح داد: "وقتی همسرم از من خواست وضع آموزشی ايالت کوچک آرکانسا را بهتر کنم من خوشحال بودم اما انتظاراتی که از زن رييس جمهور وجود داشت متفاوت و مختلف بود؛ مشارکت و نقش من در اصلاح خدمات درمانی هم باعث نگرانی عده ای شد."

                            قالب شکستن برای کسانی که چهره ای شناخته شده هستند کار آسانی نيست حتی در جامعه ای بزرگ و مترقی مانند آمريکا. هنوز بسياری در داخل و خارج اين کشور هيلاری کلينتون را در نقش همسر رييس جمهور سابق آمريکا به خاطر می آورند؛ به خصوص که او برای رقابت های انتخاباتی از نام فاميل شوهرش استفاده می کند و ظاهرا به اين ارتباط اهميت زيادی می دهد.

                            اکبر قهاری می گويد: "هيلاری کلينتون فعاليت سياسی خود را از بيل کلينتون مستقل کرده و تصوير او در آمريکای امروز تحت الشعاع دوره رياست جمهوری همسرش نيست."

                            به گفته آقای قهاری رای دهنده آمريکايی، خانم کلينتون را فردی می داند که به خوبی از شخصيت تشريفاتی همسر رييس جمهور به يک شخصيت جدی سياسی تغيير کرده است و موفقيت مجدد وی در کسب کرسی نيويورک در سنا اين موضوع را ثابت می کند.

                            اما رای دهندگان نيويورک نمونه ای از کل آمريکا نيستند.

                            "پول حرف اول را می زند"

                            آمريکا به عنوان پيشرفته ترين کشور صنعتی جهان قاعدتا نبايد با موضوع برابری جنسيتی يا حتی نژادی مشکلی داشته باشد اما همانقدر که اين کشور وسيع تنوع قومی، مذهبی و اعتقادی دارد، تنوع آرا نيز در آن يافت می شود.

                            مثلا رای دهندگان در ايالات جنوبی، شمالی و مرکزی آمريکا با رای دهندگان در شرق و غرب اين کشور تفاوت فاحش دارند.

                            منصور فرهنگ، صاحب نظر در روابط بين الملل و از فعالان حزب دموکرات، می گويد مسئله جغرافيا يکی از عوامل حياتی در تعيين نتيجه انتخابات در آمريکاست: "تعصبات مذهبی و دست راستی که در ايالات جنوبی نسبت به سياه پوستان وجود داد برای زنان به مراتب بيشتر است. برای همين خانم کلينتون وقتش را در اين ايالات تلف نمی کند. خرج کمپين بسيار زياد است. آمريکا اسمش دموکراسی است اما در واقع پلوتوکراسی (حکومت طبقه توانگر) است. گفته می شود اين انتخابات هزينه اش به دو ميليارد دلار خواهد رسيد."

                            هيلاری کلينتون در جمع آوری پول برای هزينه های حزب دموکرات و اکنون تبليغات انتخاباتی خود موفقيت های چشمگيری داشته است و بسياری معتقدند که همين مهارت وی يکی از مهم ترين برگ های برنده او در رسيدن به مقام رييس جمهوری خواهد بود.

                            مسعود خاتمی، استاد دانشگاه و رييس شورای ايرانيان حزب جمهوريخواه شاخه نيويورک، در اين ارتباط می گويد: "در آمريکا پول حرف اول و آخر را می زند و هيلاری کلينتون با توانايی که در جمع آوری پول دارد می تواند با تبليغات گسترده اذهان عمومی را به خود جلب کند."

                            اما تازه ترين نظرسنجی در آمريکا نشان داده که يک سوم از آمريکايی ها معتقدند که اين کشور هنوز آماده پذيرش رييس جمهور زن نيست. با اين که اين آمار در مورد يک رييس جمهور سياه پوست اميدوارکننده تر نبوده، برخی معتقدند که آمريکا بيش از آنکه با تبعيض نژادی درگير باشد درگير تبعيض جنسيتی است.

                            رقيب سياه پوست

                            يکی از رقبای سرسخت هيلاری کلينتون در کسب نامزدی حزب دموکرات، سناتور باراک اوباما، کانديدای سياه پوست از ايالت ايلينوی است که با وارد شدن به اين رقابت ها در ميان رای دهندگان شور و هيجان ايجاد کرده است.

                            باراک اوباما تلاش دارد سياه پوستان آمريکا و جوانان را بسيج کند

                            منصور فرهنگ، باراک اوباما را کانديدايی مقبول می داند: "اوباما تلاش دارد سياه پوستان آمريکا و جوانان را بسيج کند. گروه سنی 18 تا 24 سال آمريکا کمترين مشارکت را در رای دهی داشته اند و در انتخابات قبلی آمار اين گروه سنی 21 درصد بود. اوباما يکی از کانديداهايی است که بين جوانان شور و هيجان ايجاد کرده که اگر اين شور و هيجان ادامه پيدا کند، می تواند به نفع او تمام شود."

                            در مقابل، ماندانا زندکريمی، بنيانگذار اتحاديه زنان ايران در آمريکا و از فعالان حزب جمهوريخواه، ديدگاهی متفاوت در مورد باراک اوباما دارد: "اوباما اعتبار سياسی قابل قبولی ندارد چون تجربه اداره کشور، ايالت يا حتی اداره محلی را ندارد. فقط دو سال است که سناتور شده که تجربه کمی است. اما يک عده ای برای اين که او سياه پوست است از او حمايت می کنند بدون اين که به تجربه و لياقت او نگاه کنند. به او پول می دهند صرفا به خاطر اين که پيروزی او می تواند حاکی از يک تحول اجتماعی باشد."

                            عطش آمريکا برای تغيير و تحول فقط شامل مسائل داخلی اين کشور نمی شود. اين طور که پيداست مردم اين کشور پس از هشت سال رييس جمهوری جورج بوش و درگيری آمريکا در دو جنگ ادامه دار (افغانستان و عراق) به دنبال ترميم وجهه اين کشور در اذهان عمومی جهان هستند.

                            اما هيلاری کلينتون از جمله کسانی بود که به قطعنامه جورج بوش برای حمله نظامی به عراق رای مثبت داد. گرچه بعد تغيير موضع داد.

                            منصور فرهنگ در اين مورد می گويد: "امروز اگر از خانم کلينتون بپرسند که نظرش در مورد جنگ عليه عراق چيست نمی گويد رای من اشتباه بود، می گويد اگر اطلاعاتی که امروز داريم در آن موقع داشتيم اصلا قعطنامه ای صادر نمی شد که کسی لازم باشد رای بدهد. او می داند اگر به عنوان يک زن و يک سياستمدار در سيستم آمريکا در مورد مسائل رزمی ضعف نشان بدهد حربه ای به دست رقبا داده که فرار از آن بسيار دشوار خواهد بود بنابراين خانم کلينتون می خواهد که در مورد مسائل دفاعی و خارجی از اين که زن است و تصوری که معمولا از زن به عنوان جنس ضعيف وجود دارد، فاصله بگيرد."

                            حقوق زنان برای رای زنان

                            اگر هيلاری کلينتون در ارتباط با مسائل نظامی از جنسيت خود فاصله گرفته بخش مهمی از مبارزات انتخاباتی وی بر روی مسائل و حقوق زنان استوار است.


                            • #15
                              خانم کلينتون در کنار شبکه ای تحت عنوان "زنان برای هيلاری کلينتون"، (Women for Hillary)، سايتی با عنوان "من می توانم پرزیدنت باشم"، (، را نيز راه اندازی کرده است.

                              منصور فرهنگ معتقد است: "زنان آمريکا در مورد مسئله بهداشت و درمان نگرشی مترقی تر از مردان دارند چون در طی ساليان زنانی که به تنهايی فرزند خود را بزرگ کرده اند متوجه اهميت اين موضوع شده اند. حتی زنان جمهوريخواه که عقايد راست گرا دارند وقتی به موضوع سقط جنين و برابری شغلی و حقوق زنان می رسد ممکن است به نامزد دموکرات رای بدهند. کلينتون درست حساب کرده است که به دنبال آرای گروه ويژه ای هم رفته است چون بالا بردن آرا به ميزان دو سه درصد هم حياتی است."

                              در انتخابات رياست جمهوری سال 2004 آمريکا تعداد رای دهندگان زن 9 ميليون بيشتر از رای دهندگان مرد بوده است.

                              اما آيا تعقيب رای زنان - چه جمهوريخواه و چه دموکرات - برای يک کانديدای زن مفيد واقع خواهد شد؟

                              رودی جوليانی، اولين آمريکايی ايتاليايی الاصلی است که از طرف يکی از احزاب اصلی آمريکا کانديدای رياست جمهوری شده است

                              اکبر قهاری معتقد است: "زنان دموکرات به احتمال زياد به هيلاری کلينتون رای می دهند. در مقابل زنان جمهوريخواه و يا پيروان کليسای انجيلی آمريکا به او رای نخواهند داد و اين به ضرر وی خواهد شد. در عين حال اين که حزب جمهوريخواه کانديدای زن ندارد نيز پيام خوبی به رای دهندگان نمی دهد و تاثيرگذار خواهد بود."

                              جبهه جمهوريخواهان

                              در حال حاضر نيمی از بيست کانديدای رياست جمهوری آمريکا جمهوريخواه هستند. اگر جبهه دموکرات در اين دور از رقابتها قادر بوده با ارائه هيلادی کلينتون و باراک اوباما جو انتخاباتی را مهيج کند، جبهه جمهوريخواه نيز تلاش داشته چهره های جذاب را معرفی کند.

                              رودی جوليانی، شهردار نيويورک در زمان وقوع حملات يازده سپتامبر، اولين آمريکايی ايتاليايی الاصلی است که از طرف يکی از احزاب اصلی آمريکا کانديدای رياست جمهوری شده و سناتور جان مک کين، نيز پيرترين کانديدا در تاريخ سياسی اين کشور تلقی می شود.

                              اما به رغم تلاش های اعضای اين حزب، کاندوليزا رايس، وزير خارجه آمريکا، هنوز حاضر نشده است در رقابت های انتخاباتی شرکت کند - کانديدايی که می تواند تفاوت جنسيتی و نژادی را همزمان نشانه برود.

                              ماندانا زندکريمی، از فعالان جمهوريخواه، می گويد: "کاندوليزا رايس می گويد علاقه ای به مبارزات انتخاباتی ندارد چون برای شرکت در اين گونه رقابت بايد دو سال وقت بگذاری و دور کشور سفر کنی و صدها سخنرانی کنی و هزاران انتقاد بشونی. اما حزب جهوريخواه هنوز اميدوارست. خيلی ها معتقدند که اگر او به رقابت ها بپيوندد از هيلاری می برد. به هر حال وقت زياد است."

                              پيش از اين چهار سياستمدار زن تلاش کرده اند به کاخ سفيد راه يابند که هيچيک از آنها در انتخابات مقدماتی احزاب خود موفق به کسب نامزدی نشدند. عدم موفقيت آنها به اين ظن دامن می زند که آمريکاييان، حتی زنان، تمايلی به انتخاب يک کانديدای زن برای سمت رييس جمهور ندارند.

                              اکبر قهاری نيز از رای زنان مطمئن نيست: "برخی زنان، حتی در ايالات پيشرفته ای مثل نيويورک می گويند به هيلاری صرفا چون زن است رای نمی دهند. شايد برای همين است که خانم کلينتون با اين که به مسئله زنان در کمپينش می پردازد روی جنسيتش تاکيد نمی کند و می خواهد رای دهنده فراموش کند که او جنسيتی دارد."

                              اما هيلاری کلينتون در اولين برنامه از مبارزات انتخاباتی خود به يک مرکز بهداشت کودکان رفت، دست دختربچه ای را گرفت و بازديد خود را همراه با او انجام داد؛ حرکتی که بر نقش او به عنوان يک زن و يک مادر تاکيد می کرد. آيا ارائه دو تصوير حاکی از تناقض در مواضع يک کانديدا نيست؟

                              مونيکا مونيسکی - پس از رسوايی مونيکا لوينسکی برخی زنان، خانم کلينتون را به خاطر اين که شوهرش را ترک نکرد، سرزنش کردند

                              منصور فرهنگ راه ديگری برای هيلاری کلينتون نمی بيند: "بردن انتخابات مقدماتی با بردن رياست جمهوری يا سنا اختلاف اساسی دارد. دموکرات هايی که در انتخابات مقدماتی فعاليت می کنند عقايد چپ گرا و ليبرال دارند. بنابراين خانم کلينتون در اين مرحله سعی دارد نظرات چپ را جلب کند اما در عين حال نمی خواهد مواضعی را اتخاذ کند که تند است و بعد از دور مقدماتی مجبور باشد آشکارا تغيير جهت بدهد. خانم کلينتون اگر نامزدی حزب را ببرد، با کارنامه ای خوب به مبارزه با دست راستی های حزب جمهوريخواه می رود."

                              خاطره لوينسکی

                              به گفته برخی کارشناسان انتخاباتی در آمريکا، يکی از حربه هايی که جمهوريخواه ها می توانند از آن عليه هيلاری کلينتون استفاده کنند موضوع رسوايی مونيکا لوينسکی در دوره صدرات شوهرش بيل کلينتون است.

                              برخورد به ظاهر خونسردانه خانم کلينتون با اين موضوع نه تنها باعث شد برخی او را زنی "بی احساس" توصيف کنند، بلکه انتقاد برخی زنان را نيز به همراه داشت. آنها او را به خاطر ترک نکردن شوهرش، سرزنش کردند.

                              هيلاری در سال 2003 گفت: "من بايد موقعيت خودم را حفظ می کردم و به خاطر جنجال جا نمی زدم چون من عميقا به راهی که حزب دموکرات می رود معتقدم و آماده هستم همه حملاتی را که ناشی از فعاليت و حضورم در ملاء عام است، تحمل کنم."

                              منصور فرهنگ در اين ارتباط می گويد: "پارادوکس خانم کلينتون در اين است که اگر رسوايی شوهرش نبود وجهه و شناخت عام را در آمريکا پيدا نمی کرد. احساس همدردی با هيلاری به نفع او در جلب آرا در سنا شد به خصوص که او برخوردی خوب با اين موضوع کرد، شخصيت خود را حفظ کرد، زنده ماند و نابود نشد. آمريکايی ها از کسی که مقاومت می کند خوششان می آيد."

                              بهره مند بودن از مشاورت رييس جمهور سابق آمريکا، توانايی در جمع آوری پول برای تبليغات انتخاباتی، تجربه در کاخ سفيد و سنا، استقامت به رغم سوابق منفی، ارائه شخصيت سياسی مستقل از جنسيت، همه و همه ممکن است متضمن پيروزی يک کانديدا باشد اما شماری می گويند از آنجايی که چارچوب معيارهای انتخاباتی آمريکا همواره از منطق و استمرار پيروی نمی کند با قاطعيت نمی توان در مورد احتمال پيروزی خانم کلينتون پيش بينی کرد.