Poll: Next Election 12 June 2009

Be advised that this is a public poll: other users can see the choice(s) you selected.

Page 1 of 12 1234567891011 ... LastLast
Results 1 to 25 of 290

Thread: Iranian presidential elections ['stolen' election]

  1. #1
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005

    Post Iranian presidential elections ['stolen' election]

    Former president Mohammad Khatami, who for two terms led failed attempts to give Iranians more legal freedoms and end Iran's international isolation, has decided to run in upcoming elections, aides, political allies and family members said Tuesday.

    The move will pit Khatami against President Mahmoud Ahmadinejad in an electoral battle whose outcome could alter the country's domestic and foreign agendas.

    "He has agreed to become a candidate," Mohammad Reza Khatami, the former president's younger brother, told The Washington Post. "He sees the difficulties ahead, but the pressure from several groups for him to run was too big for him to decline."

    Mohammad Atrianfar, an official during Khatami's 1997-2005 tenure, said Tuesday that Khatami would announce his candidacy "in the coming week."

    While President Obama has promised "direct, tough diplomacy" with Iran, several analysts have suggested the administration wait until after the elections, set for June 12.

    "This will be a full-fledged confrontation between totalitarians and reformists," Atrianfar said of the political strains represented by Ahmadinejad and Khatami. He said the matchup would lead to the "most interesting and sensitive elections of the past three decades."

    Khatami, a mid-level cleric, was the surprise winner of the 1997 elections. After a grass-roots campaign that took him by bus through the country, he was swept into office largely on the strength of votes from young people and women.

    His victory widened a rift between the judiciary, the country's Revolutionary Guard Corps and the appointed clerical councils on the one hand and parliament and the government on the other.

    The factions were divided on the question of whether to alter the Islamic system or stick with the status quo. As the debate played out, political newspapers were founded and closed, students demonstrated, and dozens of activists, politicians and journalists were arrested. The polarization ended when Ahmadinejad's election in 2005 sealed a gradual political takeover by groups opposing change.

    Ahmadinejad's supporters have intensified their political attacks on Khatami, who currently heads the Tehran-based International Institute for Dialogue Among Cultures and Civilizations and is often invited to give speeches abroad. On Sunday, lawmaker and Ahmadinejad ally Hamid Rasaee gave a speech in which he called Khatami a hypocrite, almost triggering a fistfight.

    "They are very, very worried, because now that Khatami is running, their chances of winning the election have diminished," Mostafa Hadji, minister of education under Khatami, said of Ahmadinejad's supporters.

    The Iranian news media have speculated for months on the likelihood of a Khatami candidacy. According to his aides, Khatami had been hoping that Mir-Hossein Mousavi, a former prime minister he holds in high regard, would represent his faction. They suggested that he could still withdraw from the race if Mousavi changed his mind.

    While there are no independent opinion polls in Iran, Ahmadinejad can probably count on support in rural areas, which he and his cabinet visited regularly and where he initiated job-creation projects.

    Many of Iran's 44 million eligible voters also appear to identify more with Ahmadinejad, with his down-to-earth rhetoric and modest dress, than with Khatami and his string of foreign honorary doctorates.

    "It is too soon too predict the outcome," said Amir Mohebbian, a political strategist. But he added: "If Khatami wins, we could see profound changes in Iran's foreign and domestic policies. If Ahmadinejad gets the most votes, things will stay the same."

    رييس جمهور محبوب شما در انتخابات 22 خرداد 1388 کيست؟

    محمود احمدي *نژاد

    محمد باقر قاليباف

    مير حسين موسوي

    عبدالله نوري

    علي لاريجاني

    اكبر اعلمي

    عباس اميرانتظام

    مهدي كروبي

    عطاالله مهاجراني

    حداد عادل

    معصومه ابتکار

    فائزه هاشمي

    علي اکبر ولايتي

    حسن روحاني

    ابراهيم يزدي

    قاسم شعله سعدي

    احمد توكلي

    مصطفي پورمحمدي

    محسن رضايي
    Last edited by Rasputin; 04-15-2009 at 05:48 PM.

  2. #2
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Iran's former reformist president, Mohammad Khatami, has given his strongest hint yet that he is prepared to run in the presidential election in June.

    Khatami reportedly told supporters recently that "people have expectations from us and, in view of society's expectations and my own respect for people, naturally I have to fulfill my promises to them and announce my readiness to be present [in the elections]."

    Fatemeh Haghighatjoo, a former reformist legislator who is currently a visiting scholar at the Center for Women in Politics and Public Policy at the McCormack Graduate School of Policy Studies, University of Massachusetts, Boston, is well-known for her outspokenness and human rights advocacy. She tells RFE/RL correspondent Golnaz Esfandiari that she's concerned about Khatami's weakness and also the fairness of the upcoming elections.

    RFE/RL: After weeks of speculation, former President Mohammad Khatami has given his strongest signal that he is ready to run for president. What is your reaction?

    Fatemeh Haghighatjoo: I am worried and my main concern is Khatami's weakness, which can be also described as Khatami's Achilles' heel. And that is, I think, his failure in standing by his plans.

    For example, in the last years of his presidency, when he introduced the so-called twin bills -- the bill on presidential powers and the election law -- to the parliament, first he stood by it very strongly and said, 'this is my minimum,' but when the Guardians Council rejected those bills, he retreated and even gave up this minimal demand.

    So during [Khatami's eight-year presidency from 1997 to 2005] we saw that he backed off and retreated even when it was not needed, damaging reformist goals. So now Khatami has to announce his stance on this and make it clear to what degree he's ready to retreat and how strongly will he stand by his programs and to what degree he will remain committed to his promises.

    This is, I think, the most important issue regarding Khatami's [possible candidacy]. Another key issue is how will Khatami mobilize, for Iran's national interests, a wide spectrum of forces from those people who are in favor of structural reforms to those who are willing to keep the current structure.

    RFE/RL: What do you think are the main issues Khatami and other candidates should focus on in the June election?

    Haghighatjoo: One is the [fairness of the election] -- what plans the reformist groups that are planning to support Khatami have to make sure that the elections are healthy. I think this is much more important that a psychological war by the other side.

    In general, candidates should avoid slogans and generality and they should announce their concrete programs on several issues. [Iran] is currently facing a domestic crisis and an international one. The domestic crisis includes the economic situation, [lack] of political freedoms, and a national rift. And regarding the international crisis, they should state what their plan is for working with the international community and how they want to approach the resumption of ties with the United States, which is a national demand.

    RFE/RL: You just mentioned some of the key issues Iran faces -- including economic problems and international isolation -- and you also spoke about "Khatami's Achilles' heel." Why do you think that, despite these complicated issues, Khatami has apparently decided to run again, albeit reluctantly?

    Haghighatjoo: The many deep crises Iran is facing is the reason. Due to the current government's mismanagement, the country is in such a situation that in recent years it has been on the verge of a war, the national rift has widened, and the main concern of Iran's intelligence minister is a velvet revolution, or colored revolution. This results in a closing of society's political atmosphere more than before. Khatami has felt that his presence [in the election] could help lessen the crisis.

    RFE/RL: But some reformist or religious-nationalist figures have warned Khatami not to run in the June election, telling him that Iran is in such bad shape that there is nothing he can do to improve things.

    Haghighatjoo: This is a legitimate concern because the past eight years showed that some [state bodies] will not cooperate and it's not good for state forces to challenge each other. That's exactly why I raised the second issue [regarding how Khatami will mobilize forces inside the country]. During his candidacy Khatami has to answer these questions clearly and transparently.

    RFE/RL: How popular do you think Khatami is today?

    Haghighatjoo: We can at least say that Khatami is more popular than [President] Mahmud Ahmadinejad. The fact that large segments of different groups have welcomed his [possible] candidacy demonstrates his popularity. This is actually Khatami's strength, but the question is how will he use this strength to counter his weaknesses.

    RFE/RL: How do you think the hard-liners would react to a possible Khatami candidacy?

    Haghighatjoo: They're certainly upset and they're definitely making plans to ensure that Ahmadinejad is the winner. Unfortunately, despite the fact that they call themselves "principlists" they're not committed to any principles and they would use any means to [reach their goals]. They will use unlawful means, so the most important issue is the health of the election, different groups must have plans to ensure the election is fair.

    RFE/RL. Where do you think Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei stands?

    Haghighatjoo: I am not in a position to speak for the leader; he should state his position transparently and clearly. According to Iran's constitution, the leader should remain impartial in regard to [election] candidates, but while [Khamenei] should demonstrate this impartiality in his actions, he should encourage -- more than that, he should monitor -- bodies such as the Guardians Council and the Interior Ministry to ensure that elections are [free and fair].

    I hold Ayatollah Khamenei responsible for the health of the elections. If the elections are not held in a free manner, then Khamenei should answer for any fraud similar to that witnessed extensively in past elections.

  3. #3
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    A victory by Muhammad Khatami in the upcoming Iranian presidential elections would likely derail international efforts to stop Iran's race toward nuclear power, a top Israeli defense official involved in those efforts has told The Jerusalem Post.

    Earlier this week, Khatami, who held the presidency from 1997 to 2005, was reported to be seriously considering running in the June elections. Khatami is a popular leader in the reformist camp and has been a vocal critic of incumbent President Mahmoud Ahmadinejad.

    Despite Khatami's popularity and Ahmadinejad's economic policy failures, the battle for the office is far from over. The reformist camp in Iran is divided among a number of factions. One of them is led by former parliament speaker Mehdi Karoubi, chairman of the Etemad-e-Meli (National Confidence) party, who has also declared his bid for the presidency.

    But the Israeli official warned that if Khatami won, he would likely succeed in reducing the level of international pressure on Iran to stop its enrichment of uranium and pursuit of nuclear capability.

    "People tend to forget that Khatami as president also promoted the nuclear program," the official said. "If he wins, he would succeed in laundering the program in the eyes of the international community. In comparison to Ahmadinejad, he appears more moderate."

  4. #4
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    For the first time in many years, Iranians will turn away from the geopolitics which have dominated discourse since the Islamic revolution in 1979 and focus instead on the state of their economy.

    In 1979, with the overthrow of the Shah and rise of the Ayatollahs still fresh in their memories, Iranians could not have imagined that a year later they would be locked in a bitter war with Iraq.

    In the 1990s, Iran was part of the US administration's dual-containment policy and then became branded as a member of the axis of evil. After 9/11 Iran dominated world headlines as its nuclear programme became the springboard for all discussion on the Islamic republic.

    However, as Iranians mark the 30th anniversary of the Islamic revolution, politics will be overshadowed by economic hardships which have arisen partly due to plummeting oil prices and the world banking crisis.

    Iran under sanctions

    Economy will overshadow the nuclear programme as an issue this year [GETTY]
    In 2008, the UN Security Council passed two more resolutions on Iran's nuclear programme and international sanctions, bringing to five the total number of resolutions since the standoff with the West started.

    Mahmoud Ahmadinejad, the Iranian president, remained defiant and said: "Issue as many resolutions as you want. Pass [and collect] resolutions until your 'resolution pouch' bursts."

    Iran's Atomic Energy Organisation announced that it was planning to install 6,000 centrifuge machines to double its uranium-enriching capacity from the previous year.

    While sanctions failed to coerce Tehran into curbing its nuclear programme they did, however, shield Iran's economy from the global economic recession - momentarily.

    Nearly five years of record-high oil prices helped Iran's government increase public spending in an effort to protect the local economy from the global financial meltdown.

    However, this policy was strongly criticised by many economists who warned about rising inflation and called for more economic discipline and less spending.

    Controversial economic plans

    In spite of the warnings, Ahmadinejad pressed on with his controversial economic plans, which included forcing banks to lower their interest rates and offer cheap loans to small businesses.

    This led to a high-level resignation in the government's economic team.

    Tahmasb Mazaheri, the governor of the Central Bank of Iran (CBI), who had successfully controlled the spiraling liquidity growth by tightening the grip on credit loans to government banks, resigned in September.

    He had been in office for about a year and his resignation inflamed the already existing economic differences among the conservatives in power.

    The conservatives, who had always praised Ahmadinejad's achievement on the international scene and his ability to march the masses against world powers' will to scupper Iran's nuclear ambitions, distanced themselves from his economic plans.

    Ahmadinejad has become increasingly alone in his economic battle.

    Parliamentary elections

    Ali Larijani is one of the most vocal critic of Ahmadinejad's economic polisies [EPA]
    In 2008, Iran held its eighth parliamentary elections since the Islamic revolution in 1979.

    Reformists dominated the parliament between 2000 and 2004, but they were defeated by conservatives as many of their potential candidates were disqualified by the conservative Guardians Council, a 12-member constitutional watchdog.

    It accused reformists of trying to "deconstruct" the Islamic government and roll back the ideals of the revolution.

    Second-ranking reformist candidates failed to secure even a third of the 290-seat parliament.

    However, despite winning parliament's majority for another four years, defections within the conservative camp left few reasons for celebration.

    The new parliamentarians soon proved that they were not going to follow in the footsteps of the elders who had been at the heart of the revolution.

    Damaging economic policies

    The defections posed a challenge to Ahmadinejad who had enjoyed nearly unconditional support and was almost unquestioned when it came to his economic policies.

    After the elections, many of the conservative MPs said his economic policies were damaging. This brought the critics closer to their reformist rivals and resulted in the election of Ali Larijani, Iran's former chief nuclear negotiator, as parliament's new speaker.

    Larijani resigned from his position as nuclear chief over differences with Ahmadinejad in how to manage the country's longstanding nuclear row with the West.

    Though he had never openly criticised Ahmadinejad, his resignation signaled the emergence of a more moderate conservative faction.


    Parliamentarians: Ahmadinejad is damaging Iran's legacy of conservatism [REUTERS]
    On November 4, the Iranian parliament fired off the opening salvo of its confrontation with Ahmadinejad when it impeached and sacked his interior minister.

    Ali Kordan, who was appointed only 90 days prior to his impeachment, was unanimously voted off his post because he had presented a fake degree from Oxford University to obtain parliamentary confirmation.

    Legislators called him a disgrace to Iranian conservatism.

    The parliament approved Ahmadinejad's next candidate for the post, his close ally Sadeq Mahsouli, in a display of unity with the government but the rift was beginning to shake legislators' confidence that the country was headed in the right direction.

    Ahmadinejad is hoping parliament will pass an "economic revolution" plan which he hopes will eliminate most government subsidies and replace them with $40-70 cash payments per person per month.

    A reformist newspaper has recently revealed that this plan is in fact a copy of the World Bank recommendation to save Iran's oil income for much needed development plans.

    Few options

    Though it may sound odd for a government that has constantly criticised World Bank policies, the government may not have much choice.

    Oil prices that had sky rocketed to over $140 in July, are now below $50.

    Saeed Leylaz, an economic analyst and vocal critic of Ahmadinejad's monetary policies, has said that the government now faces a deficit of $100 million a day.

    The government is being forced to cut expenses including the $90 billion annually spent on subsidies.

    Other experts believe the "economic revolution plan" will increase inflation at least in the interim; Larijani has said that parliament will stop any plan, bill or measure that fuels inflation.


    The rift between conservatives in the parliament and those in the government is expected to widen in the coming year.

    Ahmadinejad's critics say his economic revolution plan is merely a populist scheme to buy votes ahead of presidential elections on June 12. He has repeatedly denied the charge, saying this plan would only cost him his popularity.

    Ironically, the plunge in oil prices may bring the nuclear issue back to the fore. Deprived of a major part of its income, Iran cannot afford to remain isolated from the rest of the world.

    The government may feel forced to return to the negotiating table with world powers.

    That, in turn, may cost the government dearly ahead of the election.

    Ahmadinejad, who came to power with promises of improving the lives of the poor and maintained his popularity by defying world powers in Iran's nucelar stand-off with the West, faces the risk of losing on both fronts.

    His economic revolution plan might be a way out. The impact of the economic plan on Ahmadinejad's popularity remains to be seen, but there is little doubt that his position among his conservative allies has waned since he won office in 2005.

  5. #5
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    رقابت برای انتخابات ریاست جمهوری تیتر اول چند روزنامه است و از جمله آفتاب یزد از زبان محمد خاتمی نوشته *شیطنت های موجود بر همراهی من و کروبی تاثیری نمی*گذارد یا حیات نو که از آمادگی خاتمی برای حضور در انتخابات خبر داده است اما در همین حال روزنامه جوان از ترافیک عبور در اردوگاه دوم خرداد خبر داده و صدای عدالت هم از زبان آقای خاتمی در تیتر اول خود نوشته برای حضور در انتخابات اعلام آمادگی می کنم.

  6. #6
    Member siamak's Avatar
    Join Date
    Nov 2003
    Now that the recent election in the US is over with, there is another important election on the horizon. Namely the election of the next President of Iran.

    Once again this coming June 12th (oddly enough George Bush Sr's birthday), Iranians are forced to once again contemplate their unwinnable dilemma of staying away from the polls, or voting. Staying away seems unpatriotic. But voting means having to pick the lesser of 2 equally evil choices, courtesy of the all knowing and all seeing and all self involving theocratic dictatorship that really runs all of Iran's affairs from behind those scantily see-through s***ts of the mollahs.

    In the last election, Ahmadinejad played his hand perfectly, fooling everyone into thinking he was a simple civil engineer, and therefore a reformer. In one campaign interview on TV, he said, "What business is it of the government to control what music people listen to, or what kinds of clothes people should wear?", implying he was going to get the government out of the morality business, and grant young Iranians, their God-given youth for a change. That and it suggested the briefest glimmer of freedom on the heels of a less then disappointing Khatami.

    His opponent was none other than the revolution's original veteran mollah, and past president, Rafsanjani. His thinly veiled attempt at a coup, was more transparent than the latest design of mollah-wear, and the establishment wasn't being fooled for a minute. Rafsanjani had also in the past, consequently and quite clearly stated that if he ever got nuclear weapons, he would most certainly fire them at Israel. And so he funneled the substantial personal fortune he had been amassing through his family's monopoly over the Iranian pistachio market into his campaign. His wealth was now made even more substantial, thanks to Clinton's relaxing of the US embargo, and which now allowed pistachios to be exported to the US once again. Pistachios have a huge global ingredient market, used in baked goods, and as flavorings and other industrial food uses. And Iran makes some of the purest pistachios on the planet. But of course.

    And all of this, the poser, and once-was valet of Ayatollah Khamenei the supreme leader, who became the once-was former mayor of Tehran, now reinvented and repackaged himself as a secular reformer, and the Buddha smiling mollah with a heart as his opponent, they both masked the far bigger lie. A far far bigger lie.

    Few people know of the great swindle of Iran's constitution. Fewer than that, have actually read Iran's original constitution. And fewer than that it seems, including Condoleezza Rice, have bothered to read Iran's current constitution. No one other than Ganji apparently, has bothered to note the rather obvious changes in the constitution that funny enough, were put into place after Khomeini died. Changes that are now apparently sacrosanct. Cementedly horrifying sacrosanct.

    The shocking changes to the constitution, have now firmly sealed Iran into a back alley of no return. The constitution cannot be amended or changed, because the previous constitutional amendment procedures which were pesky for the hardliners, were simply taken out. So it is illegal to change Iran's constitution. The wide ranging powers granted to the guardian council, who are made up entirely of mollahs, are protected with this very big poison pill. The only way to change Iran's constitution appears to be the unmentionable. And that is conveniently illegal too.

    To counter Rafsanjani's rook to bishop attempt to gain favor and influence with like minded guardian council members, and with the obvious ultimate aim of unseating Khamenei and gaining Rafsanjani's own grip on the council, Khamenei put his substantial weight behind, and endorsed Ahmadinejad. Bishop takes rook, Ahamdinejad won the election. Checkmate. Rafsanjani, piss off to your pistachio farm.

    After the election was over, the government officials that conducted the militia guarded election, counted the ballots, and surprise, surprise surprise, announced the glorious results. That an "overwhelming percentage" of Iranians had voted, adding that this percentage was coincidentally more than the percentage of US voters (So, Ha! Ha!), and that the results were undeniable. Almost holy in their divination of the next new shiny yet unshaven, scruffy, unwashed, and most importantly undeodorized, Iranian president.

    Many people in Iran went to the polls just to get their Identification cards stamped. They placed their ballots in the box unmarked. It's survival, and they don't want to get hassled if their ID doesn't show the right stamps in it. Many people who did not go to vote, said privately and off the record, that they felt that the turnout at the polls appeared far lower than previous elections, certainly less than when Khatami ran, and that in many cases the polling stations were utterly empty. But that's always a problem, when you have a government that runs it's own election, counts it's own ballots, and then announces it's own results. Which is probably why Ahmadinejad and Iranian officials in general, never seem to stop compensating for their lack of credibility.

    So this June, it rolls around again. The same charade. The same empty promise. The same feigned respect for a system that is ultimately rigged. Entirely and utterly in favor of the system. And it absolutely has to be rigged. And beautifully so. Because they know that the system of governance in place in Iran today, cannot stand up to the scrutiny of a free people. Or even God. Which is precisely why the votes are counted, and the results announced promptly by the government. As long as they think that they control the masses, they will continue to do so. When they see they no longer have control, they will put all their foolishness away. That's the way a bully operates. A bully stops being a bully only when the entire schoolyard stops being afraid. Even if just one snot-nosed kid fears him, he will continue to be a bully.

    So not voting in this upcoming election, is actually a very good way to protest the rigged system of the bullies. Abstaining, is voting, it is a silent vote. It is a vote of no confidence. It doesn't mean you are raising your voice, or intend to do anything to play into their waiting hands. But by raising no voice, and not voting, Iranians can exercise a freedom they seem to forget that they have had all along. The freedom to ignore.

    Even though they will most likely try to silence that too. I for one would love to see them try. How do you make free people stop ignoring you? How do you silence silence?

    So let's all pledge that as Iranians, in or out of Iran, we will declare the 12th of June, Ignore the Bully Day. For one whole day, we will completely ignore them, and blank them out of our minds. Don't mention them. Don't think about them. Imagine they simply don't exist. And above all, don't fear them, and don't vote for them.

  7. #7
    mousavi stepped down, khatami will go for the election. il definetly vote for him. incase that doesnt work out il vote for ghalibaf.
    but what iran needs now is the reformists. Honestly i dont understand why someone would vote for that ediot ahmadinejad.
    Vote Mohammad Baqer Ghalibaf

  8. #8
    Member Dokhtar Bandari's Avatar
    Join Date
    Oct 2007
    Beyond north star somewhere
    Quote Originally Posted by ghalibaf View Post
    mousavi stepped down, khatami will go for the election. il definetly vote for him. incase that doesnt work out il vote for ghalibaf.
    but what iran needs now is the reformists. Honestly i dont understand why someone would vote for that ediot ahmadinejad.

    First time you have said something that partially makes sense. Better yet, lets have a whole new government. One that works for Iran and Iranian people.
    I would be true, for there are those who trust me;
    I would be pure, for there are those who care;
    I would be strong, for there is much to suffer;
    I would be brave, for there is much to dare.
    I would be friend of all—the foe—the friendless;
    I would be giving and forget the gift;
    I would be humble, for I know my weakness;
    I would look up and laugh—and love—and lift.
    Howard Walter

  9. #9
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    خاتمي، ميرحسين را به مدار قدرت مي برد

    سخنان اخير سيد محمد خاتمي پس از ديدار طولاني اش با مير حسين موسوي مبني بر اينكه "بايد حضور خود را اعلام كنم" از يكسو و تشكيل ستادهاي انتخاباتي ميرحسين موسوي و اعلان رسمي آن در سايت "كلمه" از سوي ديگر، باعث شد فضاي سياست داخلي كشور از اخبار "خاتمي مي آيد، مير حسين نمي آيد، مير حسين مي آيد و حتي خاتمي و موسوي با هم مي آيند" آكنده شود و كمتر روزنامه و تارنماي خبري را مي توان يافت كه عاري از اين اخبار باشد.

    مسلما در اين ميان عطش مردم براي دانستن اينكه چه كساني در انتخابات سال آينده حضور مي يابند با اخبار ضد و نقيضي كه منتشر مي شود نه تنها سيراب نمي گردد بلكه زماني كه سياسيون و طرفداران هر يك از نامزدهاي احتمالي آرزوها و خواسته هاي خود را در قالب خبر و تحليل ارايه مي دهند بر دامن اين عطش آتش مي زنند.

    پيش بيني تركيب نامزدهاي احتمالي انتخابات سال آينده بايد يا مبتني بر خبر باشد يا تحليل. اما اخباري كه در اين روزها منتشر مي شود به اين دليل كه با اغراض سياسي و تاكتيكهاي انتخاباتي آغشته است و گاهي با برخي ذوق زدگي هاي زودگذر نيز همراه مي شود چندان قابل اعتماد نيست.

    لذاست كه براي نيل به اين مقصود راهي جز تحليل شرايط موجود، باقي نمي ماند و تحليل شرايط نيز جز از رديابي " قصد بزرگان" در لابلاي اظهارات افراد موثر و تاثير گذار و كساني كه در حلقه هاي تصميم گيري حضور دارند ميسر نيست.

    با توجه به اين مقدمه مي توان از نگاهي ديگر به رخدادهاي سياسي چند ماه اخير نگريست و پرسيد آيا سخنان اخير خاتمي به معناي حضور قطعي وي در انتخابات است؟

    به يقين حضور خاتمي در انتخابات سطح تنش را در جامعه بالا مي برد چرا كه خاتمي مخالفان قسم خورده اي دارد كه طي سه سال اخير و به واسطه حضور بلاواسطه در قدرت اجرايي كشور از هيچ تلاشي براي منصرف كردن وي از نامزدي در انتخابات و حتي پشيمان كردن وي از رياست جمهوري – در صورت پيروزي – فروگذار نخواهند كرد.
    محمد رضا خاتمي مي گويد: " در عمل ما با رقيبي روبرو هستيم كه راست و حسيني در عرصه رقابت سياسي به هيچ چيز پايبند نيست ... آقاي خاتمي مي گويد نفس آمدن من نشانه وجود يك بيماري مزمن سياسي در كشور است كه آمدن او اين بيماري را تشديد مي كند. ... اين بار آقايان اوستا هم شده اند كه چطور با ژست دموكراتيك و مشي مدني تماما چرخهاي حركت دولت خاتمي را بشكنند" [1].

    نشانه هاي اين امر زماني آغاز شد كه خاتمي براي حضور دو شرط گذاشت و احتمال حضور خود را قوت بخشيد. همان زمان حسين شريعتمداري در كيهان، خاتمي را به رد صلاحيت تهديد كرد و نوشت " مواضع آقاي خاتمي به ويژه بعد از پايان دوره رياست جمهوري شان و در سفر به آمريكا و چند كشور اروپايي با مباني تعريف شده انقلاب و نظام و در پاره اي از موارد با آموزه هاي صريح اسلام مغايرت دارد و اين موارد از نگاه قانوني مي تواند رد صلاحيت ايشان را به همراه داشته باشد" [2] .

    البته حمله به خاتمي به همين جا ختم نشد و مرتضي آقا تهراني نيز خاتمي را به رد صلاحت تهديد كرد تا نشان دهد نگراني هاي محمد رضا خاتمي چندان بيراه نبوده است. " همه بايد در برابر قانون يكسان باشند و شوراي نگهبان هر آنچه بايد بداند مي داند." [3] .
    مخالفين خاتمي كه حتي حضور وي را در انتخابات - و نه رياست جمهوري اش- را بر نمي تابند آن هم انتخاباتي كه مجري آن نه علي اكبر بشارتي وزير كشور هاشمي كه صادق محصولي و استانداران احمدي نژادند و ناظر آن شورا ي نگهباني است كه مي داند، آنچه بايد درباره خاتمي بداند، چگونه خواهند گذاشت خاتمي - اگر بيايد و تاييد صلاحيت بشود و در انتخابات سالم راي بياورد – پس از پيروزي براي حل مشكلات كشور قدم از قدم بردارد؟

    بديهي است حل مشكلات كنوني كشور از بديهي ترين دغدغه هاي خاتمي براي حضور است. اما اين دل نگراني ها به شدت ذهن وي را مي آزارد و تصميم براي نيامدنش را قوام بيشتري مي بخشد. از همين روست در ديداري كه با جمعي از طلاب حوزه علميه قم دارد مي گويد:" تاملات جدي درباره حضور خود در انتخابات دارم ، البته شخصا هيچ اشتياق و علاقه اي براي بازگشت به قدرت ندارم... ما به دنبال قدرت آن هم رسيدن به هر منصبي به هر قيمتي نيستيم ... اگر زمينه براي كار كردن فراهم نباشد اين خدمت به اسلام و ايران نيست كه بياييم و بايد كسي بيايد كه بتواند در اين عرصه كار كند. امكانات بنده محدود است و راه بسياري از امكانات را هم به رويمان مي بندند و بنده هم كه حاضر نيستم از هر راهي به آن امكانات برسم." [4].

    تلاشهاي خاتمي براي حل مشكلات پيش رو و زمينه سازي براي ايجاد امكانات براي عملي كردن برنامه هايش ظاهرا ثمر بخش نبوده است چرا كه چهار ماه پس از ابراز اين سخنان در ميان طلاب، در ديدار با جمعي از خانواده هاي شهدا باز هم اصرار دارد كه اگر بيايد زمينه اي براي كار كردن نخواهد داشت: " به دلايل مختلف ترجيح مي*دادم و مي*دهم آقاي مهندس موسوي بيايد. احساس مي*كنم تنگ نظري*ها و مشكلاتي كه وجود دارد در مقابل بنده زيادتر خواهد بود و مي*ترسم با آمدن من هزينه مردم افزايش يابد" [5].

    حتي طرفداران دو آتشه خاتمي كه اصرار زايدالوصفي براي حضور وي در انتخابات دارند زماني كه به فرداي پيروزي احتمالي مي رسند لحظه اي درنگ مي كنند، چرا كه آنها نيز هشت سال رياست جمهوري خاتمي به همراه بحرانهاي 9 روز يكبار را تجربه كرده اند.

    مصطفي تاج زاده كه طعم فشارها و مخالفتها را با حضور در معاونت سياسي وزارت كشور بيش از بقيه تجربه كرده است در گفتگو با هفته نامه توقيف شده شهروند امروز مي گويد: "آقاي خاتمي اگر احساس كند كه فضاي انتخابات سالم نيست يا اگر سالم هم باشد و او رييس جمهور هم شود نمي گذارند كار كند وارد صحنه نخواهد شود"[6] .

    از سوي ديگر رويكرد بزرگان نظام براي حضور مجدد وي به عرصه قدرت چيست؟ به نظر نمي رسد در اين زمينه هم خاتمي علايم دلگرم كننده اي دريافت كرده باشد.

    خود وي به فاصله اندكي پس از اعلان دو پيش شرط خود براي حضور در انتخابات و با عنايت به همين نكته در ميان مردم اصفهان شرط بسيار مهم ديگري را به عنوان شرط اصلي بر شروط قبلي خود افزود كه البته از ديد بسياري پنهان ماند.

    وي عنوان كرد: "شرط اصلي آن است كه همه بزرگان و شخصيتها به اين نتيجه برسند كه راه و روشي كه امروز هست نه به نفع اسلام است و نه به نفع مردم."[7]

    آيا همه بزرگان به اين نتيجه رسيده اند؟

    حال اگر با همه اين نگراني هاي خاتمي تصميم به آمدن بگيرد چه روي خواهد داد و آيا اين به نفع مردم خواهد بود يا تصميمي است به واسطه مقتضيات آني و زود گذر؟

    سعيد حجاريان در سرمقاله اي كه دو سال قبل از به قدرت رسيدن خاتمي – سال 1374 – در نشريه "عصر ما" به چاپ رسانيده است به نكته اي اشاره دارد كه گويي وي تمام سال هاي رياست جمهوري خاتمي را و حتي شرايط امروز جامعه را از پيش ديده است.
    وي در اين سرمقاله آورده است: " اگر يك جريان سياسي به تناسب موقعيت و به مقتضاي منافع آني و زودگذر خود تصميم بگيرد به ناچار مجبور خواهد بود در حين عمل مرتبا از مواضع خود عدول كند و براي گذران امور به خرده كاري بپردازد." [8] و اين همان نكته اي است كه خاتمي مرتبا بر آن پاي مي فشارد چرا كه وي در عمل نشان داد كه تا چه حد اين آفت مي تواند گربانگير ريس جمهوري شود كه بر تناسب موقعيت و نه منافع بلند مدت، تصميم گرفته است.

    خاتمي در زمان رياست جمهوري اش آنقدر از مواضع خود عدول كرد كه هفت سال پس از سخن حجاريان و زماني كه هنوز خاتمي در قدرت بود، محسن كديور به تندي از عملكرد خاتمي و خرده كاري هاي وي در سياست انتقاد مي كند و مي گويد: " آقاي خاتمي يك حسني دارند و اينكه انسان صادقي هستند و هنوز هم صادق هستند اما در عرصه سياست صداقت كافي نيست بلكه كياست هم لازم است. شما يك نمونه مثال بزنيد كه سران محافظه كاران از مواضع خود عقب نشسته باشند و يك نمونه هم نشان دهيد كه آقاي خاتمي بر سر موضع خويش ايستاده باشد. من هميشه گفته ام كه بالاخره خط قرمز ايشان كجاست؟ " [9].

  10. #10
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    به نمونه هاي بسياري مي توان اشاره كرد كه وي بر سر مواضع خود نمانده است.
    خاتمي لوايح مشهور به لوايح دو قلو كه براي افزايش اختيارات ريس جمهور به مجلس ارايه كرده و آنها را كف اختيارات و خط قرمز خود خوانده بود را پس گرفت.
    عمادالدين باقي از ياران نزديك خاتمي پس از اين رويداد آشكارا اعلام كرد " پس گرفتن اين لوايح نمادي است كه از عدم ايستادگي آقاي خاتمي بر همه مواضعي كه در اين چند سال اعلام كرده و در ابتداي رياست جمهوري اول و دومش وعده كرده بود" [10].

    يا زماني كه در حين انتخابات هفتمين دوره مجلس شوراي اسلامي و پس از مشاهده رد صلاحيت گسترده داوطلبان نمايندگي پس از جلسه هيات دولت در ميان خبرنگاران صراحتا گفت كه انتخابات غير رقابتي و غير آزاد برگزار نمي كند و كرد. [11].

    لذا سخن حجاريان بايد آويزه گوش تمام كساني باشد كه مايلند بر خلاف خاتمي، به هر نحو كه شده به قدرت بازگردند و آنقدر خاتمي را تحت فشار بگذارند كه وي را مجبور به گرفتن تصميمي كنند كه تنها به تناسب موقعيت اتخاذ شده است و اين وضعيت در سخنان خاتمي استشمام مي شود: " گاهي اوقات آدمي در شرايطي قرار مي گيرد كه ناچار است تصميمي بگيرد كه مورد خواست شخصي او نيست." [12]

    چنانچه خاتمي ناچار به حضور شود و چنانچه بپذيريم آنچه سعيد حجاريان گفته درست باشد با توجه به تجربه هشت ساله رياست جمهوري خاتمي مي توان به اين نتيجه رسيد خاتمي حتي اگر به رياست جمهوري برسد، اين بار بسيار زودتر از دور گذشته به يك "تداركاتچي" تبديل خواهد شد چرا كه مخالفين وي بسيار قدرتمند تر شده اند.
    به ويژه آنكه خاتمي حتي در زمان قدرتش از حدود اختيارات خود ناراضي بوده، در صدد افزايش آن بر آمد كه البته ناكام ماند.

    محدود بودن اختيارات خاتمي مشكلي است كه هنوز حل نشده است و اصلاح طلباني كه قائلند خاتمي به هر قيمتي شده بايد در انتخابات حضور يابد، نمي توانند بي تفاوت از كنار آن عبور كنند.
    خاتمي در ميان دانشجويان دانشگاه آزاد به اين نكته مي پردازد و مي گويد: "رييس جمهور بايد به عنوان ناظر اجراي قانون ضمانت اجرايي لازم را داشته باشد. من در دوره قبل هم اين تذكر را دادم... اگر كسي مي تواند با اختيارات موجود به عنوان رييس جمهوري در اجراي كامل قانون اساسي موفق باشد بايد وارد صحنه شود و گرنه صلاح نيست كه بيايد. شايد كساني باشند كه در حد پايينتري بتوانند كار كنند، بسم الله، ما هم براي تغيير و بهبود اوضاع پشت سر آنها خواهيم بود" [13]

    خاتمي اگر هم بخواهد براي تغيير و بهبود اوضاع تلاش كند، اين تلاش بايد در رفتار سياسي وي مشهود باشد. " در انتخابات رياست جمهوري فرد نامزد بايد به لحاظ رواني و شخصيتي در ظاهر هم علاقمند و حتي حريص به پذيرش اين مسئوليت باشد و براي به دست آوردن آن فعاليت نمايد تا ارزش راي به دست آورده خود را بداند و اين طور نباشد كه آرايي را به حداقل هزينه به دست آورد و با همان آرا به مسند قدرت تكيه بزند اما بعد قدر و قيمت آراي خود را نداند و به ثمن بخس آنها را حراج كند." اما رفتار خاتمي به هيچ وجه گوياي اين تلاش نيست. چه زماني كه وي براي حضور خود دو پيش شرط گذارد و چه زماني كه در ميان مردم اصفهان شرط ديگري هم بر آن دو شرط افزود و چه روز شانزدهم بهمن كه با اكراه اعلام كرد اگر موسوي نيايد، عليرغم ميل باطني اش (اكراهاً) به خاطر قولي كه به مردم داده است - و نه به خاطر مردم – به هر حال مي آيد.

    اين نوع اعلام كانديداتوري به وضوح نشان مي دهد كه وي به لحاظ شخصيتي علاقمند به حضور نيست و بيشتر به خاطر قولي كه داده است و نمي خواهد در نزد افكار عمومي به انساني بدقول بدل شود ناچار است كه بيايد ، بي توجه به اينكه او براي اينكه اين قول خود را عملي كند بعدها در صورت پيروزي مجبور خواهد شد قولهاي ديگري را قرباني كند كما اينكه در هشت سال رياست جمهوري اش تن به اين كار داد.

    به علاوه بايد توجه داشت كه حضور وي در عرصه انتخابات فضاي مطلوبي براي احمدي نژاد پديد مي آورد.

    اصولگرايان به شدت آماده هستند كه براي احمدي نژاد جانشيني انتخاب كنند و در عين حال حاضر نيستند اين جانشين از ميان اصلاح طلبان باشد به ويژه اگر اين جانشين محمد خاتمي باشد همگي پشت "رييس جمهور در قدرت" گرد هم مي آيند.

    اما موسوي به مانند خاتمي چنان مخالفان قسم خورده اي ندارد و حتي بخش قابل توجهي از راست سنتي كه با احمدي نژاد اختلافهاي ريشه اي دارد و به جد مي خواهد از احمدي نژاد عبور كند با رياست جمهوري ميرحسين مشكلي ندارند و حتي مي توانند او را حمايت كنند.

    سخنان و حمايتهاي شخصيتهايي چون مسيح مهاجري مدير مسئول روزنامه "جمهوري اسلامي" و محمد خوش چهره نماينده سابق مجلس -كه از ياران نزديك احمدي نژاد به شمار مي رفت- در اين روزها جالب توجه است. حتي عضو شوراي مركزي حزب اعتماد ملي از ديدار لاريجاني و بخشي از اعضاي طيف اصولگرا با ميرحسين موسوي خبر داد. [14]
    اين ديدار از سوي علي لاريجاني تكذيب نشد هرچند وي اظهار داشت اين ديدار انتخاباتي نبوده است:" بنده ميرحسين موسوي را در طول ساليان گذشته بارها ديده ام و با هم در مسايل مختلف صحبت كرده ايم. گاه در مجمع تشخيص مصلحت نظام و گاه در دبيرخانه شوراي عالي امنيت ملي در موضوعات هسته اي موضوعاتي را با وي داشته ام كما اينكه با ساير صاحب نظران نيز چنين ملاقاتي داشته ام". [15]

    به اين ترتيب به نظر مي رسد حضور مير حسين مي تواند طيف معتدل ، كارآزموده و آزمون پس داده اي از صاحبنظران و نيروهاي دو جناح را گرد هم آورد كه در شرايط كنوني مي تواند براي رفع معضلات كشور گامي به جلو محسوب مي شود.

    اما اصلاح طلباني كه مخالف حضور مير حسين و طرفدار نامزدي خاتمي و فقط خاتمي هستند معتقدند به علت اينكه مير حسين براي جامعه جوان كشور ناشناخته است و سالها از عرصه سياست به دور بوده، زمينه هاي لازم را براي كسب آراي مردم ندارد.
    اين گروه فراموش كرده اند كه خاتمي سال 1376 براي قشر جوان و مردم بسيار ناشناخته تر بود و در كارنامه عمل سياسي اش تنها يك استعفا ثبت بود در حالي كه موسوي به عنوان نخست وزير امام در ميان توده ها نمره قابل قبولي در اداره جنگ در كارنامه خود دارد.
    از سوي ديگر شهرت در انتخابات هموراه نقطه قوت محسوب نمي شود كه اين امر در انتخابات نهم به وضوح مشهود بود.

    عباس عبدي با اشاره به اين نكته مي گويد: " دوستان در پي انتخاب فردي هستند كه شهره باشد گويي مردم به افراد شهره راي مي دهند در حالي كه در ايران اين امر نه تنها مثبت نيست بلكه نتيجه عكس دارد؛ انتخابات 1372، 1376 را به ياد آوريد. در سال 1380 هم انتخاب خاتمي ربطي به شهرتش نداشت. انتخابات 1384 كه معرف بهتري براي ضعف بنيان توهم تاثيرگذاري شهرت است. در ايران افراد شهره عموما داراي نقاط ضعفي هستند كه مردم با آنها آشنا هستند و همين شناخت دليل روگرداني آنان است در خالي كه افراد غير شهره به علت حزبي نبودن به راحتي مي توانند خود را رستم دستان جا بزنند." [16]

    البته تحركات خاتمي بر خلاف نظر بسياري از كساني كه كانديداتوري وي را قطعي قلمداد كرده اند (محمد علي ابطحي ؛سايت وب نوشته ها) تلاش براي بازگشت به قدرت نيست.

    او با فداكاري در تلاش است سرمايه عظيم اجتماعي و مدني خود را براي بازگشت موسوي به قدرت به كار گيرد و خود را چاشني و خرج موشكي كند كه قرار است ماهواره اميد بخشي از اصلاح طلبان- اصولگرايان را به مدار قدرت برساند.

    البته وي اين پيام را در اظهار نظرات اخيرش به ظرافت بيان داشته است. جايي كه وي درباره مهدي كروبي اظهار نظر مي كند مي گويد" من با جناب آقاي كروبي كه از عزيزان و سرمايه هاي كشور و انقلابند اصول مشترك فراواني داريم و هر دو بهبود وضع كشور و ملت رامي*خواهيم؛ اشكالي ندارد كه دو تريبون از اصلاح*طلبان در انتخابات وجود داشته باشد، چرا كه معتقدم اين يك فرصت است و مطمئن هستم كه بنده و ايشان هيچ*گاه جلوي يكديگر قرار نمي*گيريم و شيطنت هاي موجود هم تاثيري در هم سوئي و راه مشترك ما ندارد.» [17]
    اولا خاتمي مي گويد "دو تريبون از اصلاح طلبان" يعني يا تركيب موسوي-كروبي يا خاتمي-كروبي اما بلافاصله اعلام مي كند "بنده و ايشان (كروبي) هيچ گاه روبروي هم قرار نخواهيم گرفت" .

    با در نظر گرفتن اينكه مهدي كروبي بارها و بارها قاطعانه اعلام كرده است كه در انتخابات به نفع هيچ كس كنار نخواهد رفت فهميدن اين نكته كه تريبون دوم اصلاح طلبان كيست چندان دشوار نيست؛ البته به شرط آنكه آنچه هست را ببينيم نه آنچه مي خواهيم را.

    پي نوشت ها:
    1) محمد رضا خاتمي مصاحبه با روزنامه اعتماد ضميمه - 6 تيرماه 1387- ص 11

    2) سرمقاله كيهان – سه شنبه 7 مرداد 1387

    3) شهروند امروز شماره 13. ص 13

    4) سخنان خاتمي در جمع طلاب قم – 10 آبان ماه 1387

    5) سخنان خاتمي در ميان جمعي از خانواده هاي شهدا 11 بهمن ماه 1387 سايت خبري آفتاب نيوز.

    6) مصطفي تاج زاده - گفتگو با شهروند امروز - 4 مهر 1378 ص 75

    7) سخنراني در ميان مردم اصفهان 21 مهرماه 1387

    8 ) سعيد حجاريان سرمقاله عصر ما 10 خرداد 1374

    9) سخنان محسن كديور – تابستان 1383. رجوع شود به شهروند امروز شماره 55 ص 64

    10) عمادالدين باقي 25 فروردين 1382

    10) " بنده مي گويم ، من و دولت من انتخابات آزاد، عادلانه رقابتي برگزار خواهد كرد و تمام تلاشم هم اين است كه اينگونه شود و الان هم مذاكراتي با شوراي نگهبان هست ؛ البته ما نسبت به ردصلاحيتها اعتراض داريم ، در نهايت هم معلوم نيست آنچه كه تحقق پيدا مي كند مورد قبول ما باشد ، من اگر يك نفر هم نابجا صلاحيتش رد شود قبول ندارم اما آنچه كه براي ما مهم است برگزاري يك انتخابات با شكوه رقابتي است وبه لطف خداوند من مي گويم بايد بشود و انشاءالله مي شود"

    11) خاتمي 16 بهمن . سايت خبري آفتاب نيوز

    12) سخنراني خاتمي در ميان دانشجويان دانشگاه آزاد

    13) محمد صادق جوادي حصار – خبرگزاري ايلنا – 8 آبان 1387

    14) علي لاريجاني – ايرنا 16 بهمن 1387

    15) عباس عبدي – شهروند امروز شماره 66، ص 67

    16) محمد خاتمي – 16 بهمن – خبرگزاري ها

  11. #11
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    با اعلام نامزدی محمد خاتمی برای رقابت در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ماه ها تردید درباره آمدن یا نیامدن رییس جمهوری پیشین ایران پایان یافت.

    علاوه بر او، مهدی کروبی، رییس پیشین مجلس، و دبیر کل حزب اعتماد ملی دیگر نامزد برجسته انتخابات است. آقای کروبی بارها اعلام کرده حاضر نیست به نفع آقای خاتمی کنار برود.

    اگر چنین شود، آقای خاتمی و کروبی دو رقیب اصلی محمود احمدی نژاد در انتخابات بیست و دوم خرداد ۱۳۸۸ خواهند بود، هر چند آقای احمدی نژاد هنوز رسما ورود خود را اعلام نکرده است.

    تحولات مربوط به دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران از اوایل مرداد سال جاری خورشیدی آغاز شده و در این گاهشمار به مهمترین آنها اشاره شده است. این گاهشمار همزمان با تازه ترین تحولات انتخابات ریاست جمهوری به روز می شود.


    اعلام زودهنگام زمان برگزاری انتخابات
    سوم مرداد: عبدالله نوری، وزیر پیشین کشور، سکوت ده ساله خود را شکست و در جمع اعضای دفتر تحکیم وحدت، اصلاح طلبان را به شرکت در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ترغیب کرد. این سخنان، رسانه های اصلاح طلب را به این گمانه زنی واداشت که احتمال نامزدی آقای نوری تقویت شده و در مقابل برخی تندروها او را تهدید کردند که چنین تصمیمی نگیرد.

    هفتم مرداد: حسین شریعتمداری در سرمقاله کیهان نوشت که محمد خاتمی به دلیل عملکرد و دیدگاه هایش از صافی شورای نگهبان رد نخواهد شد. مدیر مسئول کیهان آقای خاتمی را گزینه مطلوب "دشمنان بیرونی" خواند. سرمقاله نویس کیهان احتمال تایید صلاحیت عبدالله نوری را نیز بسیار اندک پیش بینی کرد.

    رئیس جمهوری فعلی ایران هنوز برای شرکت در انتخابات اعلام نظر نکرده است
    دوم شهریور: آیت الله خامنه ای در دیدار با هیات دولت به رییس جمهوری و وزرا گفت که فکر نکنند این سال آخر دولت است، بلکه تصور کنند بناست پنج سال دیگر کار کنند.

    یازدهم شهریور: نماینده رهبر ایران در سپاه پاسداران اعلام کرد تغییر دولت به مصلحت نیست. مجتبی ذوالنوری در جمع انصار حزب الله گفت: "دولت آقای احمدی نژاد کارهایی را شروع کرده که مصلحت و منفعت کشور ایجاب می کند که در یک دوره چهار ساله دیگر به نتیجه برسد و الان کار در مرحله ای نیست که تغییر دولت داشته باشیم و مصلحت این است که دولت عوض نشود."

    هفدهم شهریور: وزارت کشور، بسیار زودتر از دوره های پیشین، اعلام کرد دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری روز جمعه ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ برگزار خواهد شد.

    اعلام حضور اولین نامزد ریاست جمهوری
    اول مهر: سید جلال الدین طاهری اصفهانی، امام جمعه مستعفی اصفهان گفت محمد خاتمی تصور نمی کند مردم خواستار حضورش در انتخابات باشند. آیت الله اصفهانی گفت آقای خاتمی در دیداری به وی گفته است: "اگر مردم بخواهند من حرفی برای آمدن ندارم ولی تاکنون این تقاضا را برای آمدن از سوی مردم احساس نکرده ام."

    ششم مهر: کامران دانشجو، استاندار تهران، به عنوان معاون سیاسی وزارت کشور منصوب شد. او چهارمین معاون سیاسی این وزارتخانه در دولت نهم بعد از علیرضا افشار، مجتبی ثمره هاشمی و علی جنتی بود.

    مهدی کروبی اعلام کرده است که برای دومین بار در رقابت های انتخابات ریاست جمهوری شرکت می کند
    نهم مهر: علی کردان، وزیر کشور، جعلی بودن مدرک تحصیلی خود را تایید کرد. پیشتر دفتر محمود احمدی نژاد با وجود گزارشها رسانه ها درباره جعلی بودن این دکتری افتخاری اعلام کرده بود که تاییدیه مدرک را از دانشگاه آکسفورد دریافت کرده است. برخی از نمایندگان مجلس خواهان استعفای آقای کردان شده بودند.

    سیزدهم مهر: محمد خاتمی برای نامزدی در انتخابات دو شرط گذاشت: تفاهم با ملت بر سر خواسته ها و امکان عملی شدن برنامه ها. او گفت: "اگر واقعاً امکان اجرای برنامه*‏ها وجود نداشته باشد و موانعی بر سر راه قرار گیرد، ارائه بهترین و کامل*‏ترین برنامه* به مردم نیز به منزله اغوا و فریب مردم است."

    بیست و یکم مهر: پس از رایزنی های مفصل، مهدی کروبی، دبیرکل حزب اعتماد ملی، نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری اعلام کرد. آقای کروبی اولویتهای خود را اقتصاد، گسترش آزادیهای اجتماعی و تنش زدایی از روابط بین الملل عنوان کرد. وی گفت: "تلاش می کنم با حرفهای بیهوده برای کشور دشمن سازی نکنم."

    بیست و دوم مهر: محمد خاتمی در همایش "دین در دنیای معاصر" میزبان دهها تن از رهبران پیشین جهان از جمله کوفی عنان، دبیر کل سابق سازمان ملل و رومانو پرودی، نخست وزیر پیشین ایتالیا بود. با این حال آقای خاتمی ارتباط این کنفرانس با فعالیتهای انتخاباتی را رد کرد.

    بیست و پنجم مهر: اولین کنگره سراسری حزب اعتماد ملی برگزار شد.

    آغاز به کار سومین وزیر کشور کابینه احمدی نژاد
    اول آبان: مهدی کروبی یکبار دیگر به دبیرکلی حزب اعتماد ملی برگزیده شد. آقای کروبی تاکید کرد به نفع هیچ نامزدی از گردونه رقابت کنار نخواهد رفت، حتی اگر او محمد خاتمی باشد. این در حالی است که اصلاح طلبان می گفتند آقای کروبی به رای شورای حکمیت تن خواهد داد.

    هشتم آبان: آیت الله خامنه ای اعلام کرد تبلیغات زودهنگام انتخاباتی به صلاح کشور نیست، چرا که ذهنها را از مسائل اصلی منحرف می کند و موجب بدگویی می شود.

    نهم آبان: احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان اعضای هیات مرکزی نظارت به انتخابات ریاست جمهوری را به وزارت کشور اعلام کرد. این فهرست هفت نفره عبارتست از: احمد جنتی، محمدرضا علیزاده، عباس کعبی، محمدرضا میرشمسی، عباسعلی کدخدایی، احمد سالک و فضل الله موسوی.

    بیست و هشتم آبان: بعد از رای عدم اعتماد به علی کردان بخاطر رسوایی مدرک تحصیلی جعلی، صادق محصولی از مجلس برای وزارت کشور رای اعتماد گرفت. برخی از نمایندگان می گفتند آقای محصولی به دلیل فعالیت در ستاد انتخاباتی محمود احمدی نژاد نمی تواند انتخابات ریاست جمهوری را بی طرفانه برگزار کند ولی محمود احمدی نژاد اطمینان داد خدشه ای به این رای گیری وارد نخواهد شد.

    رد اصلاحیه قانون انتخابات ریاست جمهوری
    چهارم آذر: برخی رسانه های ایران گزارش دادند محمد باقر قالیباف، شهردار تهران، خود را نامزد شرکت در انتخابات ریاست جمهوری کرده است. وی در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری نیز نامزد شده بود.

    ششم آذر: حسین طائب، فرمانده بسیج، اعلام کرد نیروهایش بصورت سازمانی در انتخابات شرکت نخواهند کرد.

    پانزدهم آذر: حزب مشارکت، محمد خاتمی را به عنوان نامزد خود در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری معرفی کرد. محسن میردامادی، دبیرکل این حزب، گفت: "دیگر منتظر اعلام آقای خاتمی برای آمدن نیستیم و از نظر ما ایشان وارد عرصه انتخابات شده اند."

    شانزدهم آذر: شورای نگهبان اصلاحیه قانون انتخابات ریاست جمهوری از جمله شرط محدودیت سنی و تعریف رجل سیاسی را رد کرد.

    رئیس جمهوری پیشین ایران تصمیم دارد برای سومین بار در انتخابات ریاست جمهوری نامزد شود
    بیستم آذر: ضرب الاجل مهدی کروبی برای حضور سایر نامزدهای اصلاح طلب در انتخابات ریاست جمهوری بدون اعلام نامزدی محمد خاتمی گذشت. آقای کروبی گفته بود بعد از این تاریخ، دیگر نظر شورای حکمیت درباره انتخاب نامزد واحد برای اصلاح طلبان را نمی پذیرد.

    بیست و سوم آذر: اصلاح طلبان در همایش "نفت، توسعه و دموکراسی" دولت نهم را به هدر دادن درآمدهای نفتی متهم کردند. این اتهامات واکنش تند حامیان دولت را دربرداشت.

    بیست و چهارم آذر: آیت الله خامنه ای با سخنرانی در دانشگاه علم و صنعت نسبت به خطر به قدرت رسیدن "شاه حسین های صفوی" هشدار داد. برخی ناظران این سخنان را هشدار درباره رای دادن به نامزدهای اصلاح طلب تفسیر کردند.

    بیست و پنجم آذر: محمد خاتمی در نطقی در دانشگاه تهران گفت که تردیدش برای شرکت در انتخابات نه از روی عافیت طلبی بلکه درباره کارآمدی نامزدی اش است. او همچنین به انتقاد از عملکرد دولت نهم پرداخت و گفت: "در زمان من فقر و فساد و اشتغال بود و در رسانه*های ملی و در دستگاه*های مختلف تبلیغات می *کردند اما امروز الحمدلله همه جا گل و بلبل است."

    جدل لفظی سیاستمداران و نظامیان

    چهاردهم دی: غلامحسین کرباسچی، دبیر کل حزب کارگزاران، در گفتگو با روزنامه اعتماد ملی، ارگان مهدی کروبی، شدیدا از محمد خاتمی بخاطر تعلل در اعلام نامزدی انتقاد کرد. آقای کرباسچی گفت: "من کاری ندارم که چرا ایشان تردید دارد یا این تردید*ها چقدر جدی است. حرف من این است که اصلا* این نوع سیاست*ورزی، قابل قبول جهان مدرن نیست."

    بیست و سوم دی: محمد خاتمی گفت که یا او یا میرحسین موسوی، آخرین نخست وزیر ایران، در انتخابات ریاست جمهوری نامزد خواهد شد.

    هشتم بهمن: مهدی کروبی در نامه ای به سخنان سرلشکر حسن فیروزآبادی، رییس ستاد کل نیروهای مسلح ایران، درباره این که ریاست جمهوری "مناسب افراد بازنشسته و خیلی مسن نیست"، حمله کرد.

    آقای کروبی با اشاره به چاقی آقای فیروزآبادی نوشت: "آیا ظواهر و بعضى سخنان حضرتعالى مطابق استانداردهاى ضرورى براى احراز یکى از عالى ترین جایگاه هاى نظامى کشور- از جمله بى طرفى در مسائل سیاسى و چابکى و تحرک - مى باشد؟" آقای فیروزآبادی در پاسخ به این نامه نوشت که قصد دخالت در انتخابات را ندارد و تنها از مردم خواسته است به کسی رای دهند که توانایی وظایف دشوار ریاست جمهوری را داشته باشد.

    نوزدهم بهمن: وزیر کشور ایران اعلام کرد چون انتخابات ریاست جمهوری "پیچیدگی کمتری" دارد، شمارش آراء با دست صورت خواهد گرفت.

    بیستم بهمن: محمد خاتمی سرانجام نامزدی خود برای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اعلام کرد. او در جریان افتتاح وب سایت مجمع روحانیون مبارز گفت که بر خلافها گزارشها، از ابتدا هیچ تردیدی برای نامزدی نداشته است.

  12. #12
    I second that Enough of these arab-worshippers stuck in the 14th century !
    Quote Originally Posted by Dokhtar Bandari View Post
    Better yet, lets have a whole new government. One that works for Iran and Iranian people.

  13. #13
    Member DokhtarIrooni's Avatar
    Join Date
    Sep 2006
    Quote Originally Posted by Dokhtar Bandari View Post
    First time you have said something that partially makes sense. Better yet, lets have a whole new government. One that works for Iran and Iranian people.
    Az vaghti ke in akhoonda umadan iran kharab shod, govermente jadidam biyad hala halaha dorost nemishe. Agaram yeho democracy beshe tu iran khoob nist, chon 30 saale mardom ba in vaz zendegi kardan, age hamechi avaz beshe melat ghati mikone. Iran needs alot of work, so i hope the future president can handle it

  14. #14
    Senior Member abadani69's Avatar
    Join Date
    Aug 2005
    Naghle makan dadim
    Natarsiddd,iran dorost mishe, i had a talk with Khamenei when i was in Iran, gharare Redwine ke duste samimi e khameneie beshe Presidente iran

    Quote Originally Posted by DokhtarIrooni View Post
    Az vaghti ke in akhoonda umadan iran kharab shod, govermente jadidam biyad hala halaha dorost nemishe. Agaram yeho democracy beshe tu iran khoob nist, chon 30 saale mardom ba in vaz zendegi kardan, age hamechi avaz beshe melat ghati mikone. Iran needs alot of work, so i hope the future president can handle it

  15. #15
    Member DokhtarIrooni's Avatar
    Join Date
    Sep 2006
    looooool arman be ahmaghinjad ray dade emrooz tu television didamesh bekhoda eyne samad agha harf mizad

  16. #16
    Senior Member abadani69's Avatar
    Join Date
    Aug 2005
    Naghle makan dadim
    Akhe esme Redwine nabood, goftam aghalan be copy e shabihe aslesh ray bedam loooool

    Quote Originally Posted by DokhtarIrooni View Post
    looooool arman be ahmaghinjad ray dade emrooz tu television didamesh bekhoda eyne samad agha harf mizad

  17. #17
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    افزايش احتمال نامزدي ميرحسين موسوي در انتخابات ايران

    آقاي كروبي گفته است تعدد نامزدهاي اصلاح طلب اشكالي ندارد

    مسئولان حزب اعتماد ملي كه مهدي كروبي دبيركل آن نامزد انتخابات رياست جمهوري ايران است، از حضور قريب الوقوع ميرحسين موسوي، نخست وزير دوران جنگ در انتخابات خبر مي دهند.

    ساعتي پس از آن كه خبرگزاري دانشجويان ايران به نقل از مهدي كروبي از احتمال ورود آقاي موسوي به انتخابات خبر داد، اسماعيل گرامي مقدم، سخنگوي حزب اعتماد ملي به بي بي سي فارسي گفت كه ممكن است اين موضوع، حتي همين امروز با انتشار مقاله يا بيانيه اي از سوي نزديكان آقاي موسوي اعلام شود.

    به گفته آقاي گرامي مقدم، حضور آقاي موسوي در انتخابات و تعدد نامزدهاي جناح اصلاح طلب، باعث جلب توجه عمومي مردم مي شود كه به نفع اصلاح طلبان است، اما از سوي ديگر دشوراي هايي نيز براي اين جناح سياسي به دنبال خواهد داشت.

    محمد خاتمي پيش تر گفته بود بين او و ميرحسين موسوي، تنها يك نفر نامزد انتخابات خواهد شد

    او گفت: "اگر اين وضعيت باقي بماند و طرف مقابل هم با يك نامزد در انتخابات شركت كند، پيروزي در انتخابات براي اصلاح طلبان دشوار خواهد شد".

    جناح رقيب اصلاح طلبان در عرصه سياست ايران، اصولگرايان هستند كه هنوز كسي از ميان آنان رسما اعلام نامزدي نكرده است.

    ولي در جناح اصلاح طلب تاكنون مهدي كروبي و محمد خاتمي حضور خود را در انتخابات رسما اعلام كرده اند و اكنون به نظر مي رسد احتمال نامزدي ميرحسين موسوي نيز بيش از پيش باشد.

    كرباسچي و حمايت از كروبي

    آقاي گرامي مقدم اظهار اميدواري كرد كه سازوكاري تازه براي رسيدن به نامزدي واحد در ميان اصلاح طلبان مطرح شود.

    سخنگوي حزب اعتماد ملي همچنين از احتمال انتخاب غلامحسين كرباسچي به عنوان رئيس ستاد انتخاباتي مهدي كروبي خبر داد.

    آقاي گرامي مقدم گفت: "حدود دو ماه است كه آقاي كرباسچي به طور مستمر در جلسات شوراي مشاوران ستاد آقاي كروبي شركت مي كند و اعضاي شورا همگي تمايل دارند كه او مسئوليت را بپذيرد".

    اما به گفته سخنگوي حزب اعتماد ملي، "مسائلي" كه وجود دارد و تصميماتي كه حزب كارگزاران سازندگي بايد بگيرد باعث شده هنوز اين موضوع به طور جدي مورد بحث و بررسي قرار نگيرد.

    آقاي كرباسچي دبيركل حزب كارگزاران سازندگي است.

    با اين كه اين حزب اصلاح طلب هنوز درباره نامزد مورد حمايت خود تصميم نگرفته، آقاي كرباسچي نظر شخصي خود را مبني بر شايستگي بيشتر آقاي كروبي اعلام كرده است.

    سخنگوي حزب اعتماد ملي از آقاي كرباسچي به عنوان "يكي از مديران ممتاز كشور در دو دهه نخست پس از انقلاب" ياد كرد كه "سوابق روشن او در مسئوليت هاي اجرايي بر كسي پوشيده نيست".

    آقاي كرباسچي سال ها استاندار اصفهان و سپس شهردار تهران بود.

    او و حزب كارگزاران سازندگي در انتخابات سال ۱۳۷۶ از محمد خاتمي پشتيباني كردند.

    آقاي كرباسچي حدود يك سال بعد از پيروزي آقاي خاتمي در انتخابات، به اتهام تخلفات مالي محاكمه شد و به زندان افتاد، در حالي كه هواداران اصلاحات انگيزه محاكمه او را سياسي مي دانستند.

  18. #18
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    معاون اول قوه قضاییه ایران گفته است که سران سه قوه در اجرای طرح امنیت اجتماعی تردید ندارند.

    ابراهیم رئیسی، معاون اول قوه قضاییه ایران در جمع خبرنگاران گفته که "ممکن است در باره نحوه اجرا بحث هایی وجود داشته باشد، اما از نظر اجرای طرح، اتفاق نظر بین همه مسئولان وجود دارد."

    طرح امنیت اجتماعی از اردیبهشت سال 1386 برای اجرا به نیروی انتظامی ابلاغ شد.

    این طرح بخشی از طرح جامعه عفاف بود که توسط شورای انقلاب فرهنگی به تصویب رسید و مجریان آن علاوه بر نیروی انتظامی، وزارت اطلاعات، سپاه و بسیج بودند.

    محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری ایران، سه شنبه گذشته در یک گفت وگوی تلویزیونی، گفت:"به وزیر کشور دستور داده تا در اجرای این طرح بازنگری کنند."
    صدور چنين دستوری در شرايطی که زمان اندکی تا انتخابات رياست جمهوری باقی مانده، موجب شده که برخی از وجود ارتباط بين اين دستور و تلاش های انتخاباتی سخن بگويند.

    کریم ارغنده پور، روزنامه نگار در تهران در باره دستور آقای احمدی نژاد به بخش فارسی بی بی سی می گوید:" چرا این دستور در ماه های پایانی دولت نهم که در آستانه انتخابات آینده قرار دارد مطرح شده است؟"

    به گفته آقای ارغنده پور، "این دستور می توانست در ماه ها و سال های زودتر مطرح شود و طبعا شائبه هایی از این دست هم مطرح نبود. از طرفی حالا امکان پیگیری آن برای دولت و در مدت باقی مانده وجود ندارد. این شائبه ها در ذهن مخاطب عمومی پرسش برانگیز است."

    چنين بحثی حدود دو سال پيش و در آستانه انتخابات مجلس هشتم نيز مطرح شد. در آن زمان، غلامحسین الهام سخنگوی دولت اعلام کرد که دولت هیچ مسئولیتی در طرح امنيت اجتماعی ندارد.

    اما اين اظهارات، واکنش منفی قوه قضاييه و نيروی انتظامی را به همراه داشت و چنين اظهار نظری، به عنوان اقدامی سياسی برای جلب نظر رای دهندگان قلمداد شد.
    حسین اشتری، فرمانده امنیت عمومی نیروی انتظامی در پاسخ به آقای الهام گفت:"دستور اجرای طرح امنیت اجتماعی از سوی محمود احمدی نژاد به نیروی انتظامی ابلاغ شده است."

    اما گذشته از ابعاد سياسی، اجرای طرح امنيت اجتماعی انتقادهای ديگری را در پی داشته است.

    آقای ارغنده پور، با انتقاد از ديرهنگام بودن دستور محمود احمدی نژاد، در باره امکان عملی شدن اين دستور می گوید:"اگر ماهیت اصلی این دستور، تاکید بر حقوق شهروندی و کرامت انسانی است که اهداف والایی هم هست، چه تضمینی برای این دستور تدارک دیده شده است؟"

    سعید مدنی، پژوهشگر مسایل اجتماعی در تهران نيز به بخش فارسی بی بی سی می گوید:"در طول دو سال گذشته، تخلفات آشکاری در اجرای این طرح صورت گرفت. به طور مشخص اقدامات غیر قانونی بسیاری که حقوق شهروندی را در ایران خدشه دار می کرد و بسیاری از حیثیت و حرمت انسان ها را زیر پا می گذاشت در ذیل این طرح صورت گرفت."

    به گفته آقای مدنی، "مجازات های غیرقانونی مثل آویختن آفتابه به گردن 30 نفر و گرداندن آنها در شهر، ضرب و شتم مردم در ملاء عام، بسیاری رفتارهای سخیف با خانم ها از جمله بازرسی کیف دستی آنها و یا برخورد به دلیل پوشیدن مانتو تنگ و یا چکمه از جمله اين اقدامات است."

    وی می گوید: "حادترین برخوردها اعدام تقریبا 35 نفر بود که فاصله دستگیری تا اعدام آنها فقط حدود یک ماه بود. علاوه بر این ها هزینه های مادی این طرح هم به گفته معاون حقوقی و مجلس نیروی انتظامی 130 میلیارد تومان بوده است."

    هدف کلی طرح امنیت اجتماعی مبارزه با بدحجابی، جمع آوری معتادان، اوباشان و همین طور نظارت بر فعالیت شرکت های خصوصی اعلام شده بود، اما نیروی انتظامی در مقاطعی دامنه این کنترل را به گوشی های تلفن همراه، مدل آرایش مو، مارک لباس پسران، رنگ مانتو و روسری زنان افزایش داده است.

    سعید مدنی معتقد است که "در واقع این طرح زمینه های برخورد با بخش قابل توجهی از جوانان را تشکیل می دهد، مثلا 85 درصد بازداشت شدگان طی شش ماه اول را گروه های سنی 16 تا 26 سال تشکیل می دادند."

    او همچنین می گوید: "اجرای این طرح نه تنها مشکلی از جامعه ایران حل نکرد، بلکه برای خانواده هایی که فرزندانشان مورد برخورد قرار می گرفتند، مشکلات زیادی را ایجاد کرد. همین طور مردم عادی که هر روز باید در مکان های عمومی تعداد زیادی نظامی مسلح را مشاهده می کردند که هر لحظه ممکن بود با آنها برخورد کنند و در واقع امنیت روانی انسانی آنها را هم مورد تهدید قرار می داد."

    در سال های گذشته، همزمان با نزديک شدن انتخابات، بحث در باره چنين موضوعاتی بالا می گرفت. پس از انتخابات هرچند اين بحث ها فروکش می کرد، اما اجرای طرح هايی مانند طرح امنيت اجتماعی همچنان ادامه می يافت. اين بار نيز بايد ديد که چنين بحث هايی تنها تا روز انتخابات جريان خواهد داشت يا برنده انتخابات، مسير ديگری را در پيش خواهد گرفت.

  19. #19
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    اگر چه در ایران طبق سال های قبل قیمت کالا و خدمات در شب عید گران می شود؛ اما امسال افزایش کرایه تاکسی های تهران در آستانه انتخابات ریاست جمهوری به موضوعی سیاسی بدل شده است.

    در آخرین جلسه شورای شهر تهران، افزایش ۱۲ و نیم درصدی کرایه تاکسی های تهران به تصویب رسید. این درحالی است که سازمان تاکسیرانی تهران پیشنهاد کرده بود تا قیمت کرایه ۲۰ درصد افزایش یابد.

    ثمانه قدرخان، روزنامه نگار در تهران به بخش فارسی بی بی سی گفت "مخالفتی که برخی از اعضای شورای شهر تهران با پیشنهاد تاکسیرانی داشتند به دلیل این است که شهرداری تهران هنوز نتوانسته به دلایل متعدد تمام نیازهای شهر تهران را در خصوص حمل و نقل عمومی برآورده کند."

    وی افزود "با افزایش کرایه تاکسی یک تنشی در وضعیت اجتماعی یا سیاسی تهران ایجاد می شود و چون در ایام انتخابات ریاست جمهوری هستیم، قطعا مدیریت شهری نمی خواهد حساسیتی را در این مقطع ایجاد کند."

    خسرو دانشجو، سخنگوی شورای شهر تهران گفته است که کرایه جدید تاکسی ها نباید تا ۱۵ فروردین سال ۱۳۸۸ افزایش یابد و همه رانندگانی که این تغییرات را قبل از تاریخ مذکور اعمال کنند متخلف محسوب شده و با آنها برخورد می شود.

    اما جمشید پوراسکندر، روزنامه نگار در تهران به بخش فارسی بی بی سی می گوید که کرایه تاکسی ها از هفته اول اسفند افزایش یافته است.

    به گفته آقای پوراسکندر، کرایه تاکسی ها هر سال به طور معمول و همزمان با خریدهای شب عید افزایش می یابد که امسال هم این اتفاق افتاده است، سازمان تاکسیرانی هم یکی دو ماه اول سال را با سکوت سپری می کند تا مسافر و راننده خودشان به یک قیمت تعاملی برسند.

    رانندگان تاکسی بالا رفتن کرایه ها را به گرانی سایر موارد نسبت می دهند. یکی از رانندگان تاکسی در تهران به بی بی سی فارسی گفت "چرا باید لوازم خودروی ملی را که همه امکانات آن در ایران تامین می شود گران بخریم اما از مسافران کرایه کمتری بگیریم؟"

    یک شهروند تهرانی به بخش فارسی بی بی سی گفت که اغلب مردم به گران شدن قیمت ها عادت کرده اند، اما یک دانشجوی جوان که تازه از شهرستان به تهران آمده است از گرانی کرایه تاکسی گله مند است و می گوید که به مسیر رفت و آمد هر روزه اش ۵۰ تومان اضافه شده است.

    ثمانه قدرخان، می گوید که سازمان تاکسیرانی به عملکرد تاکسی های گردشی نظارتی ندارد و در محدوده طرح ترافیک تعداد زیادی از تاکسی های تهران از چرخه حمل و نقل عمومی شهر خارج شده و عملا در اختیار بخش خصوص قرار گرفته اند.

    در کلان شهر تهران روزانه هفده میلیون سفر درون شهری انجام می شود که به گفته کارشناسان برای تردد این عده فقط نه میلیون جا در نظر گرفته شده است.

    جمشید پوراسکندر می گوید که "تهران با کاستی های دیگری هم از قبیل پارکینگ و حاشیه معابر روبروست و متاسفانه توسعه ناوگان حمل و نقل تهران و توسعه شبکه آن یک ضرورت کارشناسی و مدیریتی بود که تحت الشعاع مسائل انتخابات قرار گرفته و شاید به این زودی ها هم امیدی برای حل این مشکل وجود نداشته باشد."

    براساس مصوبه شورای شهر تهران سازمان تاکسیرانی مجاز است در صورت حذف یارانه بنزین خودروها و تاکسی ها و افزایش قیمت سوخت در سال آینده، پیشنهادی را برای افزایش کرایه ها به این شورا ارایه دهد.

    کارشناسان می گویند که با توجه به نزدیک بودن انتخابات ریاست جمهوری تصمیم گیری در مورد عدد واقعی کرایه تاکسی های تهران حداقل به بعد از برگزاری انتخابات موکول خواهد شد.

  20. #20

  21. #21

  22. #22
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005

  23. #23

  24. #24

  25. #25


Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts