Poll: What Do You Think About ''Holocaust'' ?

Be advised that this is a public poll: other users can see the choice(s) you selected.

Page 5 of 5 FirstFirst 12345
Results 101 to 118 of 118

Thread: Holocaust

  1. #101
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    Amid all the distressing news about possible extremist motives behind the arrest of 13 Jews in Iran, one wonders why some 30,000 Jews have chosen to remain in Iran despite the often hostile religious fervor of the post-revolutionary era. The fact is that prejudice and discrimination towards Jews has been relatively mild and Iranian Jews have strong nationalist feelings. The following is not an example of just one man's kindness towards Jews, but an example of the close bond between Iranians in general, even under very dangerous circumstances. Thanks to Farhad Sepahbody for forwarding this piece. Also see a report on documents that shed new light. -- Editor

    In June 1940, embassies were transfered from Paris to Vichy which had become the capital of the new French Government. In each embassy residence in Paris a caretaker was left behind.

    My uncle Abdol Hossein Sardari Qajar, my mother's youngest brother, pictured left, who was in charge of consular affairs remained in the former French capital, now occupied by German Nazi military forces.

    At that unfortunate time many Iranian Jewish families lived in Paris. My uncle who liked to entertain, established close contacts with the German authorities and at the outset made it clear to them that Iranian jews were Iranians since the time of Cyrus the Great and therefore fell under the protection of Iranian laws like any other Iranian.

    A letter was sent to my uncle by the German ambassador in Paris assuring him that no Iranian citizen would ever be harmed. As a result, the Iranian jews of Paris were not subjected to the nazi measures against the Jews.

    When the round up of Jews began in 1942, and news about the "final solution" began to spread, the head of the Iranian Jewish community, contacted my uncle about his French co-religionists who were in danger of being sent to concentration camps.

    My uncle had in his office a good supply of blank Persian passports. He took upon himself to also issue them to non-Iranian Jews who were facing deportation. As Allied forces invaded Iran, our ambassador in Vichy left and all communications with Tehran was cut.

    Referring to the humanitarian attitude of Cyrus the Great who had freed in 500 BC the Jews held captive in Babylon, he had no doubt that the Shah and the Iranian government would confirm his decision after the war.

    I was a diplomat in Paris during 1948 when the Iranian Jewish community (with its newly added "citizens') visited my uncle and offered him a silver plater signed by their leaders, as a token of their deep appreciation and gratitude.

    Sardari had also saved Mr. Petrossian -- a well-known importer of caviar who had contacts with the French resistance -- from the Gestapo .

    My uncle later became charge d'affaires in Brussels. ln the mid-fifties he joined the National Iranian Oil Company and passed away in London in 1981.

    watch it here :
    YouTube - Iranian Diplomat Saves Many jews from Holocaust




  2. #102
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    This spontaneous common initiative deserves notice all the more that it is rare to see Iranian intellectuals including political and human rights activists to find common ground and solidarity for a common cause. However the excesses of the current Islamic Regime in Iran and its leaders have shed a dark shadow of suspicion and animosity towards Iranians worldwide ever since Iran’s president Mahmoud Ahmadinejad has clearly stated that he wished to see the “State of Israel Be Wiped off the Map” and has held an international conference including western revisionist historians, Ku-Klux Klan members and racist delegations to Tehran to examine the veracity of the Holocaust that cost the lives of 6 million Jews, Gypsies, mentally retarded or political outcasts from all over Europe’s Nazi occupied territories during WWII.

    The Nazi crimes were clearly established after the War in Europe more than 60 years ago at the Nuremberg Trial by an international and independent court of justice. The Nuremberg trials initiated a movement for the prompt establishment of a permanent international criminal court, eventually leading over fifty years later to the adoption of the Statute of the International Criminal Court.

    The Conclusions of the Nuremberg trials served to help draft:

    The Genocide Convention, 1948.
    The Universal Declaration of Human Rights, 1948.
    The Convention on the Abolition of the Statute of Limitations on War Crimes and Crimes against Humanity, 1968.
    The Geneva Convention on the Laws and Customs of War, 1949; its supplementary protocols, 1977.
    All of which were clearly recognized by World Nations including Iran and its successive governments and regimes that were to abide to these conclusions and participate along with all members of the United Nations to the global awareness of these crimes and actions that led to the advent of a Second World War.

    If the Conclusions of the Nuremberg Trials and the drafts above did not put an end to military conflicts or crimes of equally horrifying nature during the 20 th century, it did nevertheless lead to a global awareness of the dangers of ideologies that promote genocide of a race or people in any form or manner. Even at the height of tensions during the Cold War, Super Powers of the time be it the United States or the Soviet Union could not simply ignore the above drafts without risking to threaten global security and stability.

    In addition the term genocide and its characteristics were clearly defined so as to allow recourse to international law and justice if ever a nation or people were indeed threatened by similar crimes. Recent examples in the aftermath of the Cold War such as Rwanda or Serbia have been reminiscent of crimes of genocidal nature that continue to be subject to international investigations as has been the case for ex-Yugoslavia through the La Hague International Tribunal. Some countries such as Turkey continue to deny any responsibility in the massacre of the Armenians under the Ottoman rule which continues to plague Turkeys chances in entering the European Union as a full member and partner.

    However the scale of crimes committed by Nazi Germany and the nearly scientific procedure of eliminating the Jewish population was supported by the ideology that was at the source of the Nazi Party’s creation and rise to Power in the person of Adolf Hitler and ironically through democratic elections in a country that would soon see all its politically legitimate and democratic institutions replaced by a totalitarian structure of government where all opposition was eliminated either politically or physically.

    Before the Nuremberg Trials the true nature and extent of crimes committed in the Nazi Concentration Camps were not revealed in all its horrific magnitude to the World or even to the German population. From this perspective the Nazi crime record remains unique in the annals of history even if nothing can justify other crimes of a similar nature in the decades that followed WWII or in our present times. The Israeli-Palestinian Conflict for that matter cannot either be solved by ignoring this past reality nor can the sufferings and unjust treatment of all concerned be put into a balance as if one crime should justify the other.

    By claiming that the Holocaust was a Myth the current President of Iran has also spoken in the name of his compatriots on an issue that was neither mentioned in his electoral campaign nor suggested in the political agenda on which he campaigned in order to become president of a nation, where 70 % of the population was not even born at the time of the Revolution and aspires to change and Freedom.

    The result however has been disastrous not only for the Iranian Jewish minority but also for the Iranian nation as a whole in that it has created a psychological environment where political opportunism and economic ambitions of the regime can thrive upon the same nationalistic and ideological arguments that in the past, in Nazi Germany in particular, have proved determinant in the advent of racial mindsets and bellicose behavior which far from solving issues such as unemployment or economic and social depression have served only as arguments to justify the current regime’s own shortcomings and totalitarian system of government.

    In this context it is all the more encouraging to see that not only the Iranians in Iran removed their support to President Ahmadinejad at the last elections but also to see that the Iranian Intelligentsia in the Diaspora has become much more outspoken and unambiguous in condemning the Holocaust Denials and historical revisionisms that have been supported by the current regime and its henchmen.

    Thanks to Human Rights Activist Ladan Boroumand and Sister Roya a statement has circulated this month clearly underlining their condemnation of the Tehran Holocaust Conference and expressing their homage and empathy for the victims and survivors of the Nazi extermination machine as well as all similar cases of crimes against humanity. Amongst the 100 signatories many are known faces in the community such as film directors, writers, actors, journalists or intellectuals others being unknown activists or simple citizens concerned by the return of dangerous ideologies that in the past have proved fatal.

    * Statement and names of all the current signatories
    * Recent UN resolution that condemns without reservation denials of the Nazi Holocaust by consensus

    It should be noted that the Iranian signatories of the draft had the credit of doing so before the UN Resolution was even voted proving if needed of that when issues of Human Rights and dignity are concerned the Iranian Diaspora and its best representatives can unite and transcend political, religious or ideological differences in the name of universal humanistic principles.

    May this constructive and necessary approach continue in the future.




  3. #103
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    خدمت شايسته نويسندگان كتاب حلال احمر و صليب شكسته در اين نهفته است كه به موضوعي مي پردازند كه مدتها در تحقيقات به حالت كج دار و مريض با آن بر خورد مي شد. مالمان و كوپرز يك كتاب مهيج و واضح ۲۸۷ صفحه اي نوشته اند كه زيربناي يك تحقيق سيستماتيك در باره رابط بين حلال احمر و صليب شكسته را پايه ريزي كرده است. موضوعي كه براي خواننده هنوز هم تازه و به روز بنظر مي رسد




    ۲٣ فوريه ۲۰۰۷

    آنچه مرا واداشت كه به معرفي اين مقاله بپردازم دعوت رويزيونست هاي هولوكاست با پول مردم ايران به تهران بود كه يكسره منكر تاريخ كشتار، خونريزي، خودكامگي، تبعيض نژادي فاشيست ها مي باشند . براي نمونه دو نفر از حزب فاشيستها ي آلمان (ن پ د) در ليست شركت كننده گان در كنفرانس تهران ديده مي شود كه در واقع سقوط فكري و اخلاقي دعوت كننده را افشا مي كند. يكي به اسم برنهارد شواب است كه در اصل سوئيسي است كه سال هاي سال در سوئيس نفي هولوكاست را تبليغ مي كند و ديگري هم به اسم يورگن ني ماير است كه رئيس فاشيست هاي منطقه هرفورد در استان نورد راين وستفالن آلمان است. كار اين افراد و حزب شان تبليغ نژادپرستي, نفرت و خشونت بر ضد خارجي ها و مخصوصا توهين به مسلمانان مقيم آلمان است.

    " سخنگوي دولت نهم تصريح كرد: طرح مساله هولوكاست تنها پرسشي براي عدم اجازه تحقيق در مورد اين واقعه تاريخي بود كه چون فضا آن قدر بسته و خفقان بود كه طرح اين پرسش، موج آفريد. بحث ديگر در رابطه با طرح اين پرسش اين بود كه چرا يك سرزمين اسلامي مانند فلسطين بايد پاسخگوي عملكرد دولت*‏هاي فاشيستي آلمان نازي باشد." امروز (نشريه انترنتي) ,چهارشنبه 25 بهمن, 1385

    تحقيقات در باره هولوكاست و در واقع فاشيسم با جنيش دانشجوئي سال هاي 1960ميلادي در آلمان بيشتر شد و انتقاد جوانان آلمان ازنسل گذشته و سكوت در برابر جنايات فاشيسم يكي از دلايل اين جنبش بوده است. بسياري از والدين آلماني در آن زمان حاضر نبودند در ياره اين فاجعه سخن بگويند.
    طرح اين نوع تحقيقات از طرف محققين در محيط دانشكاهي اوايل با مشكلات زيادي روبرو بوده ولي در آلمان غربي تحقيقات خيلي پيشرفت كرده است.
    به هر حال سخنگوي دولت فضاي "بسته وخفقان" آور دانشكاه هاي ايران را با دانشگاه هاي غرب عوضي گرفته اند
    مقاله زير گوشه اي از روابط رهبران فلسطين و آلمان نازي را مطرح مي كند و شايد جلوي داوري نادرست بدون اثبات يك پيش فرض گرفته شود.
    برگردان : ا.م

    در تازه ترين شماره روزنامه سويسي "نئو سوريشر تسايتونگ" (1) نقد داويد معتدل (دانشكاه كمبريج) به كتابي با عنوان "حلال احمر و صليب شكسته" (2) چاپ شده كه برگردانش را مي خوانيد. اين نوشته از زاويه ديگري هولوكاست را بررسي مي كند و نيازي به مقدّمه ندارد.

    ناسيونال سوسياليست ها (فاشيستهاي آلمان) نقشه كشيده بودند هولوكاست را در مناطق فلسطين نشين آن زمان گسترش دهند و مي خواستند با كمك اعراب از پيدايش يك دولت يهودي جلوگيري كنند. سال پيش دو تاريخ نگار اشتوتكارتي كلاس ـ ميشل مالمان و مارتين كوپرس در مقاله اي بعنوان "نا بودي ملت يهود در مناطق فلسطين" نوشتند كه در بين تاريخ شناسان خيلي مورد توجه قرار گرفت. اين دو استاد تاريخ امسال با انتشار كتاب "حلال احمر و صليب شكسته" توا نستند در تحقيقات خودشان مدارك جديدي در رابطه مابين "رايش سوم" با اعراب خاورميانه را بطور منظم ارائه دهند. اين دو محقق توانستند بر خلاف تئوري جا افتاده حاكم كه "رايش سوم" هيج منافعي در خاورميانه نداشته است و در واقع از طرف استاد تاريخ فرانسيس نيكوزيا (3) مطرح شده بود نشان دهند كه اينطور نبوده است. همان اوائل حكومت نازي ها در آلمان جلوي امكان مهاجرت به فلسطين گرفته نمي شد ولي بزودي نازي ها از اين سياست خارجي فاصله گرفتند كه در انتها منجر به دوستي و برادري با ناسيوناليسم عرب براي مبارزه با "قدرت انگليسي ـ يهودي" شد.

    يك كماندوي اعزامي
    بعد از اينكه ارتش آلمان با تانك و توپ به رهبري اروين رومل (4) در سال 1941 وارد شمال آفريقا شد, نقشه هاي خيلي مشخص تري داشتند كه تا امروز كمتر مورد توجه قرار گرفته شده است. برنامه فاشيستها تصرف خاورميانه و از بين بردن فيزيكي يهوديان در فلسطين بود, مثل قتل و عام سيستماتيك توده يهودي كه همزمان در اروپاي شرقي ادامه داشت. يك كماندو پليس كه از كماندوهاي نازي اروپاي شرقي الگو گرفته بود، در تابستان 1942 تشكيل شد. اين كماندو زير نظر افسر اس اس بنام والتر رآف (5) كه قبلا در اروپاي شرقي در كشت و كشتار يهوديان شركت مستقيم داشت شروع به كار كرد. ولي بعلت شكست سربازان ژنرال رومل اواخر سال 1942 در نبرد معروف صحرائي ال آلا ماين (6) قشون رومل به سمت غرب عقب نشيني و ميدان نبرد را ترك كرد. در نتيجه نقشه فلسطين از برنامه خارج شد و تمركز واحد ارتشي (گروهان كماندوئي) والتر رآف به غارتگري و كار اجباري يهوديان تونس انجاميد.
    در استراتژي دولت نازي ها همكاري با اعراب در دستور كار بود. يكي از همكاران معروف امين آل حسيني, مفتي اورشليم (بيت المقدس) و رهبر جنبش ملي اعراب بود. (7) او در حين فرار از دست انگليسها (مدتي هم در سفارت ژاپن در تهران بود) خودش را در نوامبر 1941 به برلين ميرساند, كه مورد پذيرائي هيتلر قرار مي گيرد. امين ال حسيني اوايل سال 1942 در ماه فوريه از هيتلر خواستار كمك تسليحاتي شد كه دشمن مشترك را نابود كند، تا استقلال بعد از پيروزي بر دشمن مشترك "انگليسي ـ يهودي" بدست آيد. مفتي اورشليم از پايگاه خود در برلين حمايتش را در كشتار يهوديان اروپا دريغ نكرد و نقشه اش اين بود كه با كمك آدولف آيشمان كشتار يهوديان را در مناطق عرب نشين به پيش ببرد.
    مورخين نزديكي آلمان ها با اعراب را در رابطه با مبارزات عربها برعليه شروع مهاجرت يهوديان از سال 1880 در فلسطين مي بينند. در دوران جنگ جهاني اول حملات شديدي بر عليه يهودها و مبارزات زير زميني بين اعراب و يهوديان در مناطق تحت سلطه انگليس بوقوع پيوست كه اوج مبارزات به قيام 1936 مفتي اورشليم انجاميد كه با برخورد شديد انگليسها مواجه گشت.
    ناسيونال سوسياليست هاي آلمان در سال هاي 1930 در بين ملي گرايان عرب طرفداران زيادي داشتند ـ با وجود اينكه بخاطر تعقيب يهوديان در آلمان مهاجرت يهوديان آلمان زياد شده بود. ولي با همه اين مسائل اعراب هم خودشان را مثل آلمان ها قرباني قرارداد صلح پاريس مي ديدند و با شگفتي به هيتلر مي نگريستند كه چگونه "زنجير ورساي" را بدور انداخت و به قدرت جهاني انگليس شاخ و شانه مي كشيد. در ضمن رشد طرفداران هيتلر و آلمان به نظر نويسندگان نه فقط به اين خاطر, بلكه بخاطر سياست ضد صهيونيستي آلمان ها بود كه عرب ها را مجذوب هيتلر كرده بود.
    گروهاي زيادي از اعراب افراطي و ملي گرا در سال هاي 30 از الگوي حزب فاشيست آلمان و از سمبول هاي ديگر فاشيست ها استفاده مي كردند.
    طرف داران آلماني كمك مي كردند تا با شروع جنگ جهاني دوم تبليغات "رايش سوم" را در مناطق خاورميانه وسعت دهند. در نهايت بعد از اينكه پيشروي ارتش آلمان در شمال آفريقا متوقف شد و نقشه تصرف خاورميانه به شكست انجاميد, برلين از اين تاريخ به بعد بيشتر تمركز نيروهاي خود را براي تبليغات "مقاومت اعراب" صرف كرد. آلمان ها با تبليغات گسترده ضدانگليسي و ضديهودي طرفدارانشان را بسيچ مي كردند. اين تبليغات از طريق مفتي اورشليم رهبري و در خاور ميانه بوسيله اعراب سمپات فاشيسم تبليغ مي شد.
    اين اتحاد فقط يك منافع استراتژيك بين آلمان و اعراب نبود بلكه از لحاظ ايدولوژي هم ناسيوناليسم عرب با ناسيونال سوسياليست آلمان همسوئي داشت. به غير از ديد مشترك كه تنفر از يهوديان بود, ضدامپرياليسم و ضدكمونيست بودن پل ايدولوژي آن ها را تشكيل مي داد. ولي هنور روشن نيست كه چه جايگاهي ايدئولوژي در برابر نيازهاي ملموس استراتژي داشت. امكان دارد كه تفكر پراگماتستي براي هر دو جريان مهمتر بود و ايدولوژي پايه اين اتحاد را تشكيل نميداد. چون هيتلر در كتاب "مبارزه من" خيلي تحقيرآميز از اعراب ياد مي كند و اداره سياسي نژادي ن اس د آ پ (9) ابتدا از سال 1942 واژه "سميتيش" (سامي) را شروع كردند فقط به يهوديان نسبت دادن.
    در حقيقت نويسندگان اين كتاب با غلو، رشد ضد سامي و طرفداري از آلمان ها را بيشتر از واقعيات موجود متذكر مي شوند, ولي مي بايست بطور نسبي به اين موضوع برخورد كرد. بدليل اينكه اين سمپاتي همه جا به چشم نمي خورد. در شمال آفريقا اعراب با نقشه هاي تجاوزكارانه فاشيست هاي ايتاليا و مناطق مسكوني فرانسوي كه سمپات ويشي بودند درگيري داشتند. تحقيقات مورخ آمريكائي روبرت ساتلوف (10) را مي توان مكمل تحقيقات مالمان و كوپرز ديد. ساتلوف نشان مي دهد كه سمپاتي دنياي عرب به ناسيونال سوسياليستهاي آلماني بيشتر به موقعيت محلي مناطق اعراب نشين مربوط مي شد. خيلي از اعراب در جبهه متفقين بر ضد فاشيست ها مبارزه مي كردند. براي قضاوت دقيق تر فضاي سياسي دنياي اعراب آن زمان بهتر بود اسناد اصلي عربي در نظر گرفته مي شد. شناخت نويسندگان در درجه اول اخبار و اسناد منتشر شده آلمان ها مي باشد كه درواقع از گزارشگراني تهيه شده كه علاقه مند بودند اثرات تبليغات آلمان ها را مخصوصا بيش از حد موفقيت آميز جلوه دهند.







  4. #104
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    نويسندگان با شيوه تاريخ نگاري و نقل شرح وقايع (11) به اين موضوع مي پردازند است و نه متدولوژي آناليزي با جهت گيري هدفمند. نويسندگان در چندين جبهه در آن واحد مبارزه مي كنند و به همين نسبت هم به چيزهاي خرد و متعدد مي پردازند و نيروي خود را پراكنده مي كنند. مثلا فقط من غير مستقيم به مسلمانان ارتش دفاعي آلمان (12) و واحدهاي مسلمان اس اس از مناطق كريم تاتار, بوسني, آلباني ها و زندا نيان ارتش سرخ اشاره هاي مي شود كه در واقع از اين زاويه مي بايست رابطه بين دولت نازي ها (13) و مسلمان ها تجزيه و تحليل مي شد.

    سياست آلمان ها در شرق
    تز نيكوزيا كه معتقد است آلمان ها هيج علاقه اي به خاورميانه نداشته اند با نگارش اين كتاب ناهمخواني دارد. البته مولفين نتوانستند تز نيكوزيا را رد كنند كه در سال هاي 1930 آلمان ها منافع ايتاليا در خاورميانه را مراعات مي كردند و دخالت سريع نداشتند. ولي در عين حال نويسندگان در اين كتاب خيلي قانع كننده نشان مي دهند كه زمان جنگ يك گردش جديدي به وقوع پيوست. با در نظر گرفتن منابعي كه تا بحال در پژوهشها مورد توجه قرار نگرفته بود, نويسندگان نشان مي دهند كه "رايش سوم" در جنگ نقشه اش اين بود تعقيب يهوديان را در شرق درياي مديترانه وسعت دهد و آن موقع در دنياي عرب تبليغات ضد سامي (يهودي) زمينه مساعدي داشت.
    البته در سالهاي 60 و 70 قرن پيش تحقيقاتي در اين رابطه شروع شد كه اثر لو كاج هيروويتس (14) مهمترينش مي باشد.
    خدمت شايسته نويسندگان اين كتاب در اين نهفته است كه به موضوعي مي پردازند كه مدتها در تحقيقات به حالت كج دار و مريض بر خورد مي شد. مالمان و كوپرز يك كتاب مهيج و واضح 287 صفحه اي نوشته اند كه زير بناي يك تحقيق سيستماتيك در باره رابط بين حلال احمر و صليب شكسته را پايه ريزي كرده است. براي خواننده هنوز هم تازه و موضوع روز بنظر مي رسد.


    (1) Neue Zürcher Zeitung , Nr.43, Jahrgang 228, Mittwoch 2007-02-21, S. 26
    (2) Klaus-Michael Mallmann, Martin Cüppers: Halbmond und Hakenkreuz. Das Dritte Reich, die Araber und Palästina. Wissenschaftliche Buchgesellschaft (Darmstadt) 2006. 287 Seiten.
    ISBN 3-534-19729-1
    (3) Nicosia, Francis R.: The Third Reich and the Palestine Question, Austin (University of Texas Press), 1985.
    (4) Erwin Rommel (1891-1944)
    (5) SS-Obersturmbannführers Walther Rauff (1906- 1984)
    والتر راف مسئول ساختن اتوبوس هائي بود كه با گاز يهود ها را خفه مي كردند. او بعد از جنگ جهاني دوم به شيلي فرار كرد و در زمان پينوشه صاحب يك كارخانه كنسرو سازي در شيلي بود.
    (6) El Alamein
    (7) Mufti Haj Muhammad Amin al-Husseini
    آل حسيني يكي از فاميل هاي ياسير عرفات مي باشد.
    Mein Kampf
    (9) NSDAP
    (10) Satloff, Robert: Among the Righteous. Lost Stories from the Holocaust’s Long Reach Into Arab Lands, 2006.
    (11)Narativ
    (12) Reichswehr
    (13) Nazi Staat
    (14) Lukasz Hirszowicz, The Third Reich and the Arab east,1966




  5. #105
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    TEHRAN, Feb. 26 — A group of Iranian academics, writers and artists has denounced the Holocaust conference held in Tehran late last year, calling it a move that endangered peace and hurt the reputation of Iranian academics.

    The Iranian government organized a two-day gathering in December, billed it as a legitimate conference on the historical record and invited notorious Holocaust deniers and white supremacists from around the world. Among those from the United States was the former Ku Klux Klan leader David Duke.

    The Foreign Ministry held the event after President Mahmoud Ahmadinejad said several times that the Holocaust was a myth invented to justify the state of Israel.

    In a bold gesture, more than 20 academics, writers and artists, many of whom live outside of Iran, signed a statement that was sent to The New York Times and circulated on the Internet last week, arguing that the gathering was an exercise in propaganda.

    The statement said the conference harmed the academic image of Iranian universities and merely provided a pretext for warmongers in the region. It added that the gathering perpetuated the immoral stance of Holocaust denial, a position that seriously endangers world peace.

    “The extensive material evidence, the confessions made in the Nuremberg trial and other trials that took place after the war and the testimonies of the survivors established the veracity of the accounts beyond any doubt,” the statement said.

    “The accuracy of the accounts has been acknowledged by many academic, political and religious authorities, including the Catholic Church.”

    The statement added that talking inconsiderately about the genocide can only be described as rubbing salt into a historical wound.

    “Those who perpetuate the discourse on Holocaust denial ignore the feelings of the people directly affected by this event,” it said.

    The statement also argued that denying the Holocaust would not help the Palestinian cause. “No matter what political position we adopt regarding the creation of Israel and its further expansion, the historical evidence for the Holocaust remains intact,” it said.

    “The Palestinians, like all other nations, have a right to enjoy their livelihood in their own independent state,” the statement added. “This right has nothing to do with the denial or acknowledgment of the Holocaust.”

    Given the risk of harassment and repression for those who criticize the government, dissent over the so-called conference had been slow to build. Recently, reformist politicians and several members of Parliament voiced their outrage over the consequences of holding such an event.

    Akbar Alami, the parliamentary representative from the northwestern city of Tabriz, had asked Foreign Minister Manouchehr Mottaki to appear in Parliament to explain the ministry’s plans for decreasing tension with the West in January and accused Mr. Ahmadinejad of conducting a reckless foreign policy.

    “Why did we have to bring up the issue of the Holocaust, which belongs to 60 years ago?” Mr. Alami asked Mr. Mottaki.

    Mehdi Karoubi, a veteran politician and a former speaker of Parliament, criticized the event last week, saying that it led to a United Nations resolution against Iran.

    “Have we ever asked how questioning the Holocaust has harmed us and what price we had to pay for it?” he asked in a speech at Tehran University, the ILNA Labor news agency reported.

    The United Nations reacted to the event in Tehran by adopting a resolution without vote that rejected denial of the Holocaust as a historical event.




  6. #106
    Senior Member
    Join Date
    Aug 2006
    Location
    tehrangeles
    Posts
    2,096
    more voices like this should be heard

    http://www.liveleak.com/view?i=239_1172703165

  7. #107
    Senior Member donsaeid's Avatar
    Join Date
    Nov 2005
    Location
    tahe motorkhoneye jahanam
    Posts
    27,274
    loool he would sell his own mother to get more on TV
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.
    صادق هدايت؛ بوف کور

  8. #108
    Senior Member donsaeid's Avatar
    Join Date
    Nov 2005
    Location
    tahe motorkhoneye jahanam
    Posts
    27,274
    this is more like it

    Crazy american christian

    http://www.liveleak.com/view?i=52f_1173577553
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.
    صادق هدايت؛ بوف کور

  9. #109
    Senior Member
    Join Date
    Aug 2006
    Location
    tehrangeles
    Posts
    2,096
    Quote Originally Posted by donsaeid View Post
    this is more like it

    Crazy american christian

    http://www.liveleak.com/view?i=52f_1173577553
    eh much better than crazy muslims in other countries who would kill the guy
    much better to hold up posters and call an innocent man a pervert or fag than to kill the guy

    i want to see that in sudi arabia
    iran
    turkey
    almost any of the muslim countrys ohohoh

    actualy probably iran would be the only country were they joone salem mibare

  10. #110
    Senior Member
    Join Date
    Aug 2006
    Location
    tehrangeles
    Posts
    2,096
    Quote Originally Posted by mike435 View Post
    eh much better than crazy muslims in other countries who would kill the guy
    much better to hold up posters and call an innocent man a pervert or fag than to kill the guy

    i want to see that in sudi Arabia
    iran
    turkey
    almost any of the muslim countrys ohohoh

    actualy probably iran would be the only country were they joone salem mibare
    you know something what i said in the previous post is very wrong the fact is it is irrelevant to what religion or ideology , anything that goes unchecked will have the potential of soiring out of control

    infact what i said in previous post even thogh based on some facts it is racist and singles out

    best example nazi

  11. #111
    Senior Member donsaeid's Avatar
    Join Date
    Nov 2005
    Location
    tahe motorkhoneye jahanam
    Posts
    27,274
    looool i was going to ask you go visit some nazi best you found it out first good boy

    there is alot of craziness in this world! let us dont add up anymore to that!
    نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران


    در زندگی زخم*هايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می*خورد و می*تراشد.
    صادق هدايت؛ بوف کور

  12. #112
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630

    Holocaust survivor lays down his life for students

    If you were lucky enough to have a choice, there were only two ways to go on the campus of Virginia Tech on Monday morning: away from danger or toward it. Engineering professor Liviu Librescu chose the second option, saved a classroom full of students and became a hero - at the cost of his life.

    As a child, he had survived the Holocaust. As an adult, he had survived persecution for defying Romania's brutal communist regime during the Cold War. At last, with their children grown, he and his wife, Marlena, seemed to have found a safe haven on a quiet university campus in rural Virginia.

    On Monday, trouble found him once more. With bursts of gunfire rattling through the second floor of Norris Hall, Librescu, 76, closed his classroom door and urged his students to escape out the windows, recalled senior Caroline Merrey of Baltimore, the third student to jump.

    As they fled, Librescu held the door shut with his body as the gunman, 23-year-old senior Cho Seung-Hui, tried to force his way in.

    Moments after the last student leapt to safety, Cho apparently succeeded in forcing the door open and shot Librescu to death.

    "My father has showed a sense of his courage in standing up for what he believed since long ago," said Joe Librescu, the professor's son.

    Liviu Librescu's actions struck a chord around the world.

    "Just one candle can light up a room filled with darkness. Professor Librescu has lit the entire world with hope, reminding us that heroes can still

    exist even in our dark times," Evan Goldenthal of Toronto wrote on a Facebook.com page of tributes to the professor.
    His violent death came with a special irony: it arrived when he seemed to have found tranquillity - as well as contentment - after a life of danger and struggle. He had become a popular professor with an international reputation in aeronautical engineering.

    "He and my mom led a simple life in a pastoral place in Virginia, between hills and mountains, and he loved the school in which he taught," said Joe Librescu, who is a Virginia Tech alumnus.

    "His work was his life, in a sense," his son said.

    As a boy, Liviu Librescu survived Romania's version of the Holocaust, in which Romanian fascists who collaborated with Hitler killed hundreds of thousands of Jews.

    In Romania, the academic community mourned Librescu's death.

    "It is a great loss," said Ecaterina Andronescu, rector of the Polytechnic University in Bucharest, where Librescu graduated in 1953. "We have immense consideration for the way he reacted and defended his students with his life."

    At the university, where Librescu received an honorary degree in 2000, his picture was placed on a table and a candle was lit. People lay flowers nearby.

    After World War II, Liviu Librescu became a distinguished scientist but clashed with the communist regime that ruled the country after it came under Soviet dominance. He was harassed for refusing to embrace the communist government and secretly circulating his scientific papers in the free world, family members said. He was forced from his job when he asked to emigrate to Israel.

    Only after a personal appeal by Israeli Prime Minister Menachem Begin in 1977 was Liviu Librescu allowed to leave. He taught and carried on his research in Israel for almost a decade, then went to Virginia Tech on a sabbatical that turned into a 20-year career as a lecturer and research scientist.

    In Israel, Monday was Holocaust Remembrance Day.




  13. #113
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    در جزیره بالی در کشور اندونزی، کنفرانسی درباره کشتار يهوديان در زمان آلمان نازی، معروف به هولوکاست برگزار شده است که به نظر می* رسد هدف از برگزاری آن تا اندازه *ای مقابله با کنفرانسی باشد که چند ماه پیش در تهران برای نفی هولوکاست برگزار شد.
    در کنفرانس تهران، همه کسانی که به ایراد سخنرانی پرداختند، در جهت انکار هولوکاست به عنوان واقعه*ای تاریخی استدلال کردند.

    سخنرانی محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران در آن کنفرانس و تأکید وی بر نبود اسناد تاریخی برای اثبات هولوکاست، موجی از خشم بین مجامع یهودی و بسیاری از دولتهای جهان برانگیخت.

    اما کنفرانس بالی با هدفی معکوس کنفرانس تهران برگزار شده است و مقصود از آن تأیید هولوکاست از سوی رهبران مذهبی بویژه رهبران اسلامی است.

    عبدالرحمن وحید رئیس جمهور سابق اندونزی که از شخصیتهای برجسته اسلامی در کشورش محسوب می* شود در اين کنفرانس یکروزه شرکت کرد و ضمن تأکید بر دوستی خود با محمود احمدی نژاد، انکار هولوکاست از سوی رئیس جمهور ایران را به باد انتقاد گرفت و گفت که آقای احمدی نژاد در این باره به راه خطا رفته است.

    عبدالرحمن وحید که تحصیلکرده دانشگاههای قاهره و بغداد است، ریاست جمعیت نهضت علمای اندونزی را به عهده دارد.

    این جمعیت در واقع بزرگترین گروه رسمی در دنیای اسلام با ۲۴ میلیون عضو است.

    علاوه بر رهبران مسلمان، روحانیون هندو، بودایی، کاتولیک و یهودی نیز در کنفرانس بالی شرکت داشتند و عموما بر لزوم مدارای مذهبی بین پیروان مذاهب مختلف تأکید کردند.

    برگزاری کنفرانس هولوکاست در اندونزی به عنوان پرجمعیت ترین کشور اسلامی را در واقع می *توان تلاش برگزارکنندگان و شرکت کنندگان کنفرانس برای ایجاد خط فاصله* ای بین نیروهای میانه* رو و تندرو در دنیای اسلام دانست.


    عبدالرحمن وحید رئیس جمهور سابق اندونزی که از شخصیتهای برجسته اسلامی در کشورش محسوب می* شود ضمن تأکید بر دوستی خود با محمود احمدی نژاد، انکار هولوکاست از سوی او را به باد انتقاد گرفت و گفت که آقای احمدی نژاد در این باره به راه خطا رفته است



    به نظر می* رسد برخی از رهبران میانه *رو در دنیای اسلام نسبت به ترسیم چهره *ای افراطی از مجموعه مسلمانان در سطح نظام جهانی نگرانند و عبدالرحمن وحید قاعدتاً یکی از این رهبران به شمار می *رود.

    در حال حاضر در جوامع غربی، معیار تندروی یا میانه *روی مسلمانان بر اساس موضعگیری آنها در برابر تمدن و دنیای غرب سنجیده می *شود و این موضوع بویژه پس از اظهارات ضداسرائیلی آقای احمدی نژاد، به نوعی به موضعگیری مسلمانان در مقابل هولوکاست و موجودیت اسرائیل نیز سرایت کرده است.

    در حقیقت روند تحولات در دنیا به گونه *ای پیش رفته که اسرائیل به صورت نمادی از دنیای غرب در آمده است.

    از همين رو، نحوه موضعگیری مسلمانان در مقابل اسرائیل نشانه *ای از موضع کلی آنها در برابر دنیای غرب تلقی می *شود.

    اینکه چرا چنین اتفاقی افتاده، امر پیچیده *ای است اما ظاهراً هر چه زمان جلوتر می *رود، موضعگیری در برابر موجودیت اسرائیل و مسائل مربوط به آن از جمله هولوکاست، بیش از پیش معیار میانه *روی و تندروی مسلمانان شناخته می *شود.

    مسلماً برخی از رهبران مسلمان پدیده فوق را به قدرت جوامع یهودی و لابیهای آنان در اروپا و آمریکا نسبت می* دهند اما جالب این است که برخی از گروههای بنیادگرا در جهان اسلام نیز علاقمندند که اسرائیل نماد غرب باشد چراکه موضعگیری علیه اسرائیل به دلیل برخورد آن با فلسطینيها، آسانتر و نزد توده* های مسلمان، مقبولتر از حمله به کشورهای اروپایی و آمریکاست.

    به هر حال، برگزاری کنفرانس هولوکاست در بالی که با حمایت دو بنیاد غربی طرفدار اسرائیل صورت گرفته است، صدای متفاوتی از مسلمانان در جهان منعکس می* کند و از شکافی پرده بر می *دارد که بین مسلمانان نسبت به نحوه رویارو شدن با جهان غرب پدید آمده است.

    البته آگاهان به مسائل دنیای اسلام از وجود چنین شکاف و اختلافی بین مسلمانان بی *اطلاع نبودند، اما در سالهای اخیر، صدای نیروهای رادیکال و بنیادگرای جهان اسلام به قدری بلند بوده است که میانه *روها عملاً توان یا جرأت اظهار نظر نداشته *اند.

    کنفرانس بالی و حضور عبدالرحمن وحید در آن برای دفاع از واقعیت هولوکاست، در واقع آغاز مسیری برای بلندترشدن صداهای طرفدار مصالحه با غرب در برابر نیروهای ستیزه جوی مسلمان است و احتمالاً چنین تحرکاتی ادامه می *یابد.





  14. #114
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    هنگام آن فرا رسیده است که دولتمردان ایران جدی تر به پیامدها و هزینه های هنگفت سخنرانی های هیجان انگیزشان از منابر و تریبونهای رسمی مملکت بیاندیشند. چطور ممکن است که سیاستمداران با تجربه ما ندانند که هر کلمه ابراز شده از سوی ایشان که قابل استفاده سیاسی دشمنان باشد بلافاصله از سوی منابعی مانند "کانال اینترنتی میمری" اسرائیل و تلویزیون "فاکس" آمریکا در معرض دید و شنید جهانیان قرار میگیرد و بر بهانه های اقدامات اقتصادی و نظامی بر علیه ایران می افزاید؟ بزرگانی که سرنوشت این ملت را در دستان خود دارند باید آگاه باشند که ارائه مطالب ضعیف و بی مدرک بویژه در موارد حساسی از قبیل هولوکاست و اخراج یهودیان از اروپا بلافاصله تبدیل به سوخت برای ماشین تبلیغاتی گروه های فشار ضد ایرانی در کشور های قدرتمند جهان میشود.

    یکی از غرایب گفتمان گروهی از رهبران سیاسی ایران در مورد فلسطین اینستکه واقعیت حیّ وحاضر را رها کرده اند و به نبش قبر تاریخی آنهم بدون کمترین تخصص و مهارت علمی رو آورده اند. تو گوئی در پنجاه سال اخیر اسرائیل کم به فلسطینیان ستم کرده که باید به گذشته تاریخی روابطشان روی آورد! و اگر هم قرار است بحث تاریخی شود چرا مورخان مبرز (مانند بنی موریس و ایلان پیپ) و روشنفکران خوشنام (مانند نورمن فینکلستاین، مارک الیس، و نوام چامسکی) که بتفصیل علمی از جنایات تاریخی و استفاده ابزاری اسرائیل از هولوکاست پرده برداشته اند را از قلم می اندازند و به رسوا ترین منکران هولوکاست که همّ و غمّ شان تطهیر اروپا از جنایات نسل کشی و نژاد پرستی است استناد می کنند؟

    از مهمترین مسائل امروز فلسطین دیواری است که اسرائیل بمیل خود درکرانه غربی میکشد و بدینوسیله فلسطینیان را از یکدیگر جدا کرده، آب و املاک آنها را غصب میکند و با زمینخواری دولتی حتی بخش مسلمان نشین قدس را هم در خطر تجزیه قرار داده است. در حالیکه بولدوزر های اسرائیلی مشغول ساختن این سد یاجوج و ماجوج و گسترش شهرکهای رنگارنگشان در قلب فلسطینند و با این کار خود به اجماع جهان متمدن همه قوانین بین المللی و انسانی را نقض میکنند سخنگویان ایرانی خود را در خم یک کوچه تاریک و پر اوهام تاریخی محبوس کرده اند. ببینید کدام روشنفکر یا سیاستمدار فلسطینی با آنکه آنها تبحّر و تخصص تاریخی لازم را هم دارند اینچنین تاریخگردی میکنند؟ به آثار ادوارد سعید و رشید خالدی و شبلی تلهمی نگاه کنید. کدامیک از آنها ادعا های تاریخی بدون سنداین رهبران ما را تکرار یا تایید میکنند؟

    اخیراً یکی از با تجربه ترین نخبگان سیاسی ایران که به فراست و درایت نیز مشهور اند ادعا کرده اند که علت رفتار غیر انسانی و تبعیض علیه یهودیان و در نهایت نسل کشی و اخراج آنها از اروپا صهیونیسم بود که "موی دماغ قدرتهای اروپائی شده...و دولتهای اروپائی را مستاصل کرده بود." اما واقعیت اینست که صهیونیسم معلول ضد یهودیگری اروپائی بود و نه علت آن. حضرت ایشان اسناد غائلهً "درایفوس" (1894-1899 میلادی) را مطالعه کنند تا ببینند چگونه کلیسای کاتولیک، سلطنت طلبان دست راستی و ارتش نژاد پرست فرانسه برعلیه یک سرگرد بیگناه یهودی توطئه کرده او را پس از محاکمه ای فرمایشی و به جرم واهی خیانت، عامل شکست فرانسه در برابر پروس قلمداد نموده وبه جزیره شیطان تبعید کردند. از اینجا بود که واضع صهیونیسم تئودور هرتزل که در آن زمان یک خبر نگار یهودی غیر مذهبی حاضر در این محاکمات بود به این نتیجه رسید که حکومتهای مدرن و سکولار اروپائی هم مانند پیشینیان مسیحی خود (که دو هزار سال یهودیان بیگناه را به اتهام دروغ و جرم ناکرده قتل حضرت مسیح شکنجه و آزار کردند) تا بن استخوان ضد یهودند. از اینجا بود که هرتزل از مدرنیسم سکولار اروپائی رویگردان شد و به این باور رسید که یهودیان هرگز در میان جوامع غرب که علیرغم ادعای مدرنیستی شان هنوز نژاد پرست و ضد یهود اند، امنیت نخواهند داشت. پس از این نا امیدی بود که رویای سرزمینی مستقل برای یهودیان در ذهن هرتزل رشد کرد.

    و این چهل سال قبل از این بود که بقول این سخنور شهیر ما صهیونیسم موی دماغ اروپا شود. و تازه بعد از این چهل سال هم صهیونیست ها اقلیت کوچکی از یهودیان را تشکیل می دادند. در آن زمان قاطبه مذهبیون یهودی صهیونیسم را بدعتی بیش نمیدانستند. این خاخامهای یهودی ضد صهیونیست که عکس روبوسی شان را با آقای احمدی نژاد دیده اید اقلیتی بسیار کوچک اند ولی در آن زمان اکثریت مطلق را تشکیل می دادند. بعلاوه یهودی های مدرنیست و سکولار- مسلک هم آرمان صهیونیسم را نمی پسندیدند زیرا بنظر آنها تشکیل دولت یهودی حرکتی ارتجاعی ونوعی بازگشت به گتو های قرون وسطائی بود.

    قدرت واقعی صهیونیسم بعد از جنگ جهانی دوم وبدنبال نسل کشی و اخراج یهودیان از اروپا اوج گرفت. این هولوکاست بود که یهودیان را، اعم از مذهبی و سکولار، در حمایت از دولت یهودی متحد کرد. این هولوکاست بود که کشور های اروپائی را بوسوسه پاک کردن داغ ننگ بزرگترین نسل کشی تاریخ از پیشانی خود به این واداشت که مردم بیگناه فلسطین را وجه المصالحه خود قرار دهند و به تاوان کشتار یهودیان بی دفاع اروپائی اشغال فلسطین از سوی صهیونیستهای مسلح را بلحاظ سیاسی، اقتصادی، و نظامی تایید و ترغیب کنند.

    جالب اینکه در این اثنا بر خلاف نظریه های تاریخی بلبداهه سخنرانان ما اکثر صهیونیستها اصلاً در اروپا نبودند که موی دماغ کسی شوند و یا هیتلر را بر علیه خود و سایر یهودیان تحریک کنند. آنها در فلسطین بودند و اگر در جاهائی از اروپا (مثل زوریخ) دفتر و دستکی داشتند همه سعی شان در انتقال یهودیان به مجتمع های یهودی در فلسطین بود. پس صهیونیستها نه تنها موی دماغ رژیمهای نژاد پرست و ضد یهود نبودند بلکه آنها اهداف نژاد پرستان (یعنی اخراج یهودیان از اروپا) را در راستای آرمانهای خود که تخلیه اروپا از یهود و افزایش جمعیت یهودیان فلسطین بود میدانستند. گفتنی است که صهیونیستها که ضد یهودیگری را بیماری لا علاج غرب میدانستند در عین حال معتقد بودند که عدوََََِّ یهودی ستیزی برای آنها سبب خیر و عامل تسهیل و تعجیل در تحقق دولت یهود در فلسطین خواهد شد . تئودور هرتزل در خاطراتش نوشت: " یهودی ستیزان مطمئن ترین دوستان ما هستند. کشور های ضد یهود متحدان مایند." قابل توجه ساده دلانی که پخش جزوات مجعول ضد یهود (و نه ضد اسرائیل) مانند "پروتکلهای زعمای صهیون" و "اسرار سازمان مخوف یهود" را راه مبارزه با صهیونیسم میدانند.

    از نظر تاریخی قابل توجه است که علیرغم همه تلاشهای دولت فعلی اسرائیل برای استفاده ابزاری از هولوکاست (که خود گفتار دیگری را می طلبد) در آن روزگار صهیونیستائی که فکر و ذکرشان تشکیل دولت اسرائیل در فلسطین بود اهمیت چندانی به نسل کشی و سایر جنایات ضد یهود (مثلاً محاصره و قتل عام گتوی یهودیان ورشو) نشان نمی دادند. خایم وایتسمن (نخستین رئیس جمهور اسرائیل) و بن گوریون (نخستین نخست وزیر اسرائیل) بصراحت میگفتند که نجات جان هزاران یهودی اروپائی در مقایسه با تحقق آرمان صهیونیسم (تشکیل دولتی دائمی برای یهود در فلسطین) امری کم ارزش است. اسحق گرین باوم، رئیس کمیته نجات آژانس یهود در فلسطین در سال 1943 می گفت ": ارزش یک گاو در فلسطین از همه یهودیان لهستان بیشتر است."

    در حالیکه یهودیان بیگناه در گتوی های اروپا واردوگاههای کار اجباری کرور کرور به کام مرگ میرفتند، صهیونیسم نجات یهودیان از اروپا را نه هدف بلکه وسیله تحقق آرمان خود میدید. در این میان این جامعه یهودیان ایران بود که قربانیان نسل کشی لهستان را بدون قید و شرط و با آغوش باز پذیرفت. این میهمانان لهستانی که کلماتی مانند پیراشکی و پونچیک را مدیون آنها هستیم در ایران زیستند و همینجا در گورستان یهودیان تهران مدفون اند. ایکاش رهبران ما بجای اینهمه شلختگی و بی پروائی در گزارش تاریخ دیگران با شناخت از تاریخ ایران به جهانیان گوشزد میکردند که این سرزمین پس از دو هزار و هفتصد سال که موطن یهودیان بوده است در اوج نسل کشی دد منشان و دیو سیرتان نژاد پرست اروپائی بار دیگر مامن آنها بود.

    خلاصه کنیم: مطالعه تاریخی ما را به نتایجی متخالف با فرضهای این نخبه سیاسی پر آوازه ایران میرساند:

    1- صهیونیسم علت یهودی ستیزی نبود بلکه معلول آن بود.

    2- صهیونیسم در سالهای قبل از جنگ جهانی دوم عددی نبود که بتواند موی دماغ کسی شود یا اینکه دولتهای اروپائی را مستاصل کند.

    3- بین اهداف صهیونیسم و ضد یهودیگری اروپائی، تا آنجا که مربوط به اخراج یهود از اروپا و اسکانشان در فلسطین بود، همسوئی و هماهنگی اصولی وجود داشت.

    4- نژاد پرستان آلمانی جز در باز سازی ذهنی این رجل سیاسی و سخنور مشهور ما اصلاً مشکلی با صهیونیسم نداشتند. نازی های در پی حل نهائی مساله یهود یا "یودن فراگه" بودند نه "صهیونیسمون فراگه." تنها مشکل آنها با صهیونیسم این بود که علیرغم تلاشهای پنهان در سالهای 1933 تا 1941 طرفین نتوانستند در چند و چون انتقال یهود از آلمان به فلسطین با هم کنار بیایند. مساله نازی ها تنفّر عمیق نژادپرستانه از قوم یهود (و البته سایر افوام فرودست که مصداق امروزش مسلمانان اروپایند) بوده وهست نه عداوت با صهیونیسم.

    پس چرا باید حرفی زد که نه از نظر تاریخی وزنی دارد و نه گره ای از مشکلات امروز مردم فلسطین باز میکند؟ چرا باید سخنی گفت که آبی به آسیاب نژاد پرستان سفید پوست آنروز و امروز می ریزد و اسلحه ای بدست دشمنان قسم خورده ایران و لابی های قدرتمند آنها می دهد؟ اصلاً این معمائی است که چرا برخی از سیاستمداران جمهوری اسلامی اینقدر دلشان بحال دولتهای جابر اروپای ابتدای قرن بیستم مانند آلمان و اتریش و ایتالیا و فرانسه سوخته است که گناه نا بخشودنی و ضد انسانی نسل کشی و یهودی ستیزی آنها را بقیمت منافع ملی خود می شویند؟ خود این دولتها و ملتهایشان گناهشان را قبول کرده اند و بزبان خود میگویند درخت بیست قرن یهودی ستیزی مسیحی در نهایت میوه تلخ اخراج و نسل کشی یهودیان بیگناه را به ارمغان آورد.

    تنها گروهکهای نژادپرست سفید پوست در این جوامع اند که هنوز دیوار حاشا را بلند میدانند. این سخنان بی حساب رهبران ماست که پای بدنامانی مانند آقای دیوید دووک (عضو سا بق و سمپات لاحق گروه "کو کلوس کلان" که خون هزاران سیاهپوست مثله شده را بر دامان دارد) را به سمینار هولوکاست تهران باز میکند. وقتی نژاد پرستان و یهودستیزان برایمان هورا می کشند آیا نباید در خط مشی خود تامل کنیم؟ وقتی آلمان و سایر مظاهر استکبار جهانی، بمعنی واقعی کلمه، گناه جبران ناپذیر تاریخی خود را پذیرفته اند ما چرا باید دایه مهربانتر از مادر برای این استعمارگران پیر شویم و جنایات آنها را توجیه یا انکار کنیم -- آنهم به قیمت امنیت و منافع ملی هفتاد میلیون مسلمان ایرانی.





  15. #115
    Senior Member
    Join Date
    Aug 2006
    Location
    tehrangeles
    Posts
    2,096
    http://www.infolive.tv/en/infolive.t...who-saved-jews

    exibit at yad-vashem
    honoring Albanian Muslims who risked their life's to protect jews form the holocaust
    http://www.worldometers.info/

    G-d determines who walks into your life....It is up to you to decide who you let walk away, who you let stay, and who you refuse to let go.

    http://www.nomullas.com/

  16. #116
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630
    There are gaps in our history, lost episodes in our collective memory caused not by forgetfulness, but by the deliberate policy of governments and politicians. There are also courageous individuals who fight to bring such material back into the public light. Khosrow Sinai is one such individual.

    Author of "In the Alleys of Love", “The Inner Monster”, and “Bride of Fire”, Khosrow Sinai is internationally famous for over a hundred short films, documentaries and features. One of his works, “The Lost Requiem”, has never been publicly released. Sidelined and ignored for over a quarter of a century, its content has been deemed too politically sensitive to be shown. Now, at last, its official obscurity is coming to an end, and the film is being hailed as a priceless Iranian and Polish historical document.

    “The Lost Requiem” tells the story of the war-time exodus to Iran of hundreds of thousands of Polish citizens released from the Soviet labour camps of Siberia. During the two months of April and August 1942, leaking ships crammed with emaciated, men, women and children began arriving at the Caspian port of Anzali (then called Pahlevi). Their condition was desperate. Within days of their arrival, thousands had died from malnutrition and typhus. Of those who survived, the men travelled onwards to join the armies of the Allied Forces in Syria and Lebanon. The remainder (mostly women and children) remained in Iranian refugee camps for up to three years, their lives totally transformed in the process.

    Twenty five years after those dramatic events, Khosrow Sinai began to seek out those who had chosen to remain behind in Iran. Among them was a doctor who had fought at the battle of Monte Cassino, the widow of an Iranian policeman who had been a student in Warsaw before the war, and many many more. He travelled half way across the world to find some of the 700 Polish orphans sent to New Zealand from Iranian refugee camps. Their reminiscences, together with the many graves left behind in Tehran, Anzali and Ahvaz, bear testimony to a chapter of history almost erased from the public memory.

    When I talked with Khosrow Sinai recently, I asked,

    What made you want to produce a documentary about the Polish exodus to Iran?

    I happened to be in the Dulab cemetery in Tehran in 1970. I was there because the father of a Christian friend had died, and I saw the rows of polish gravestones, and became curious. As far as I remember, it was a priest in the graveyard who first told me about the polish refugees, and it became the starting point of my research.

    The film took twelve years to make and took you as far as New Zealand to interview survivors. What was it that kept you motivated all those years? Was there anything in this story that had special meaning or poignancy for you, personally?

    What can be more poignant than destiny of a people who are thrown out from their homeland through the cruel plans of the world powers and politicians? The story has nothing to do with my personal life, except that for more than 12 years long I lived with it and could not complete it because of the political situation before (and after) the Iranian Revolution.

    During that time, was there any one person (or event) that stood out for you above all the others?

    I met many polish people who had married Iranians, or had chosen to stay and live in Iran. But two persons were most interesting for me: Anna Borkowska - because she was such a natural born artist - (today she is 93 years old) and doctor Filipowicz, whose father worked as a physician for about 40 years in Iran (Ghazvin). He himself was also for many decades a very well known physician in that city. The event which really shocked me, however, was the sudden death of the 26-year-old son of Anna Borkowska, who in my film seemed to be so indifferent about his mother's harsh destiny. His sudden death (through a heart attack), caused a radical change to the ending of my film.

    During the Communist era, no mention of the events related in the film was allowed in Poland. In the West, the subject was similarly “buried”, as it touched upon the sensitive matters of Katyn, the Teheran and Yalta Conferences, Soviet-Nazi cooperation (and, of course, the Anglo-American betrayal of Poland to Stalin). Did any of these matters have any bearing on why the “The Lost Requiem” was never released in Iran?

    I really don't know why this film hasn’t been shown for many long years in Iran or in other countries. Of course it has been shown at two festivals over the years, once in Iran, and the other in Sweden in 1986 (Immigrants Film festival). I think the reason that the film hasn’t been distributed around the world is because of the carelessness and ignorance of people who should have known better and could have done it. But after years of waiting without a result, I have decided to do what I can to save this important Document of Polish and Iranian History!

    You were in Poland recently, where you met the Polish director Andziej Wajda. His new film “Katyn” tells the story of the mass murder of 15000 Polish officers by the Soviets in 1940 (buried in mass graves in Katyn Forest and elsewhere). It is a very different film in style from yours. But in many ways they complement each another, exploring twin sides of a single story. Did you find you had much to talk about?

    Ever since I was a film student in Vienna during 1960s, I have been very fond of modern Polish films. So I was very glad to meet Mr. Wajda. He was very kind to me, and we agreed how important filmmaking can be to preserve History. I am glad that after 25 years, my film has found its way to the people for whom and about whom it was made.

    There are many who might say: “The past is dead. You can’t change it. Stop obsessing about it. Leave it alone and concentrate on the present.” How would you answer these critics?

    Please tell my critics this wise saying (of a polish philosopher whose name I can’t remember!): “that human tragedies repeat themselves because people prefer to forget the tragedies of the past!” That is the main reason for my making "The Lost Requiem".

    ***

    The Polish premiere of “The Lost Requiem” took place on the 26th September 2007 in Poznan (the home of Polish cinema). Shortly afterwards, a documentary by Dorota Latour about the Iranian director’s life and work was screened on public television by TVP Polonia.

    Khosrow Sinai was born in Sari, northern Iran, in 1940. He studied film directing and screenwriting at the Academy of the Dramatic Arts in Vienna and music theory at the Vienna Conservatoire. His most recent work, “Talking with a Shadow”, is a film about the celebrated Iranian writer Sadegh Hedayat.




  17. #117

  18. #118

Similar Threads

  1. M Ahmadinejad
    By Rasputin in forum POLITICS (Siyasat)
    Replies: 551
    Last Post: 06-19-2009, 12:28 AM
  2. Iran's Nazi Dress Law
    By ramin2999 in forum POLITICS (Siyasat)
    Replies: 15
    Last Post: 05-26-2006, 09:37 AM
  3. Free speech in Europe
    By Rasputin in forum International Politics
    Replies: 1
    Last Post: 02-13-2006, 03:38 AM

Tags for this Thread

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •