Results 1 to 2 of 2

Thread: Ali Nasirian (Iranian Actor)

  1. #1
    Senior Member Rasputin's Avatar
    Join Date
    Jan 2005
    Location
    Jupiter
    Posts
    62,630

    Lightbulb Ali Nasirian (Iranian Actor)

    علي نصيريان متولد 1313 در تهران، از بازيگراني است كه بيش از نيم قرن در تئاتر، سينما و تلويزيون ايران حضور داشته و در آثار ماندگاري به ايفا نقش پرداخته است.

    از جمله آثار سينمايي او مي*توان به گاو، آقاي هالو، پستچي، ستارخان، دايره مينا، مهرگياه، آفتاب نشين*ها، فصل خون، جايزه، كمال الملك، جاده*هاي سرد، كفش*هاي ميرزا نوروز، دزد و نويسنده، شيرسنگي، ناخدا خورشيد، روز باشكوه، پول خارجي، برج مينو، بوي پيراهن يوسف، شاه خاموش، ديوانه*اي از قفس پريد و جزيره آهني و سريال*هاي سربه*داران، هزار دستان، گرگ*ها، مش خيرالله صندقچه اسرار، همسايه*ها و روزهاي به ياد ماندني اشاره كرد.




    دوران كودكي نوجواني

    من در خانه*اي واقع در ميدان شاپور به دنيا آمدم و سال*هاي كودكي*ام همراه بود با جنگ جهاني دوم كه اوضاع خيلي سختي بر ما گذشت. در شرايطي كه حتي نان هم گير نمي*آمد و زندگي بيشتر مردم تلخ بود تازه مي*خواستم به مدرسه بروم كه همين سختي كشيدن*ها و ديدن اين چيزها بعدها بر نوع نگاه و نيز در آثارم تاثير بسيار گذاشت. دوران دبستان را در مدرسه «ايمان» گذراندم و با ورود به نوجواني در دبيرستان «پيرنيا» واقع در چهار راه گمرك كه به دانشكده*ي «پيرنيا» معروف بود، مشغول به تحصيل شدم و با افرادي همچون جمشيد لايق، بهمن فرسي، اسماعيل داورفر، فريدون فرخزاد و مهدي فتحي هم دوره بودم كه پس از مدتي به پيشنهاد بهمن فرسي گروه تئاتري را تشكيل داديم.

    و در اولين قدم يك كمدي لاله*زاري را در مدرسه اجرا كرديم. همان زمان نمايشنامه*اي هم با نام «اشتباه» كه برداشتي از اثر آلبركامو بنام «سوتفاهم» بود، به عنوان اولين تجربه نوشتاريم نوشتم، كه در همان مدرسه پيرنيا اجرا شد.


    جامعه باربد و كلاس*هاي تئاتر سعدي

    «جامعه باربد» اولين مكتب جدي درس تئاتر براي من محسوب مي*شود كه در سال 1329 وارد آنجا شدم و زير نظر اسماعيل مهرتاش به فراگيري اين حرفه مشغول شدم. هنرجويان اين كلاس*ها پس از كسب نمره قبولي به مدت يك سال آموزش مي*ديدند و پس از آن وارد كادر هنرپيشگان جامعه باربد مي*شدند. ديگر اساتيد من در جامعه باربد رفيع حالتي و حكمت آل آقا بودند كه تئاتر ادبيات و موسيقي را آموزش مي*دادند. در سال 1330 به كلاس تئاتر سعدي كه توسط همسر عبدالحسين نوشين اداره مي*شد رفتم و در آنجا زير نظر حسين خيرخواه و حسين ناصحي يادگيري بازيگري و موسيقي را ادامه دادم.


    حضور در هنرستان هنرپيشگي و تشكيل گروه هنر ملي

    بعد از كودتاي 28 مرداد سال 1332 تئاتر سعدي بسته شد و بعد از آن به هنرستان هنرپيشگي كه تنها مدرسه تئاتر ايران بود رفتم و با شركت در آزمون ورودي و كسب نمره*ي قبولي به دوره سه ساله اين هنرستان وارد شدم و از محضر اساتيدي همچون دكتر مهدي نامدار، اسماعيل مهرتاش، علي اصغر گرمسيري، خان ملك ساساني، حبيب يغمايي و ابوالقاسم جنتي بهره گرفتم و آشنايي با ديگر هنرجويان و فارغ*التحصيلان اين هنرستان از جمله فهيمه راستگار، حسين كسبيان، بيژن مفيد، جعفر والي، رضا بديعي، پرويز بهرام، هوشنگ لطيف*پور و عباس جوانمرد سرآغاز تشكيل گروه كوچكي بنام هنر ملي شد.


    فعاليت نمايشنامه نويسي

    در زمان تحصيل در هنرستان هنرپيشگي از طريق فهميه راستكار به شاهين سركيسيان كه نخستين معرف تئاتر جديد غرب در ايران بود معرفي شدم. او براي اولين بار شيوه بازيگري احساسي و الهامي استانيسلاوسكي را مطرح كرد و همواره من را وادار به خواندن آثار ادبي ترجمه شده مي*كرد. در همين سال*ها بود كه دكتر جهانبگلو و آل احمد مبحث تئاتر ايراني را مطرح كردند و در اين راستا پيشنهاد شد برخي از قصه*هاي ايراني از جمله كارهاي صادق هدايت دراماتيزه شود كه من نمايش «افعي طلايي» را با الهام از قصه «داش آكل» هدايت در سال 35 نوشتم كه به مرحله تمريني و اجرا هم رسيد و كار موفقي بود. بعد از آن هم به علت اين كه متن نمايش كم بود، شروع به نمايشنامه نويسي كردم و همه را هم خودم روي صحنه بردم. دوست داشتم به جاي اين كه در نقش*هايي مانند هملت كه متناسب با فرهنگ ما نيست ظاهر شوم نقش*هايي را بازي كنم كه در فضاي آن بزرگ شده بودم و براي همين سراغ داستان*هاي هدايت رفتم، «بلبل سرگشته»، «سياه»، «هالو»، «رويا»، «نگار»، «پهلوان كچل»، «خطر مرگ»،*«استعمال دخانيات ممنوع»، «لونه*ي شغال» و «بنگاه تئاترال» از جمله نمايشنامه*هايي بودند كه تا سال 53 نوشتم.


    حضور در تئاترهاي تلويزيوني

    در سال 1337 تلويزيون خصوصي ايران راه*اندازي شد و دو سال بعد همكاري اداره هنرهاي دراماتيك با تلويزين در قالب اجراي نمايش*هاي زنده تلويزيوني شكل گرفت، براي اين اجراها 6 گروه انتخاب شدند و من هم كه از سال 36 به استخدام اداره هنرهاي زيبا درآمده بودم، سرپرستي يكي از اين گروه*ها را عهده*دار شدم و نمايش*هاي زيادي را در تلويزيون اجرا كرديم كه باعث شناخته شدنم در بين مردم شد. در مجموع بيش از 50 تئاتر تلويزيوني در مقام بازيگر و يا كارگردان داشتم و همزمان نيز با افتتاح تالار سنكلج اجراهاي صحنه*اي نيز انجام مي*دادم.


    ورود به سينما با گاو

    سال 42 13 نمايشي را به نام «گاو» در تلويزيون به صورت زنده اجرا كرده بوديم كه درسال 48 غلامحسين ساعدي نويسنده اين كار داريوش مهرجويي را به ما معرفي كرد و گفت در حال نوشتن فيلمنامه*اي با همين نام و موضوع هستيم و قصدشان اين بود تا كاري تازه و سواي سينماي رايج بسازند خواستن گروه ما در اين فيلم بازي كند كه در نهايت فيلم ساخته شد و من در نقش «مش اسلام» بازي كردم. زماني كه در فيلم «گاو» بازي مي*كردم 34 سال داشتم.


    ادامه همكاري با مهرجويي

    بعد از «گاو» به پيشنهاد آقاي مهرجويي كاري را كه قبلا براي تلويزيون به نام «آقاي هالو» نوشته بودم سناريواش را نوشتيم و به عنوان فيلم دوم مقابل دوربين رفتم. «آقاي هالو» تنها تجربه من به عنوان فيلمنامه سينمايي بود و با توجه به علاقه*ام به كار اجرا ديگر فيلمنامه نويسي را ادامه ندادم. «پستچي»، «دايره مينا» و يك فيلم هم در بعد از انقلاب به نام «حياط پشتي مدرسه آفاق» كه بعدها نامش به «مدرسه*اي كه مي*رفتيم» تغيير كرد، از جمله فيلم*هايي بود كه گروه ما با مهرجويي همكاري كرد.


    قبل از انقلاب و گزيده كاري در سينما

    ما در استخدام اداره هنرهاي زيبا بوديم و اجازه نداشتيم تا در هر فيلمي بازي كنيم و بايد اجازه مي*گرفتيم خود من هم مايل نبودم در هر فيلمي بازي كنم. بخصوص بعد از فيلم «گاو» كه فيلم موفقي بود و من را به سينما علاقه*مند كرد، مراقب بودم هر پيشنهادي را قبول نكنم و تا قبل از انقلاب علاوه بر فيلم*هاي مهرجويي تنها در كارهاي گزيده*اي چون «مهرگياه» به كارگرداني فريدون گله، «خواب نامه رحمان سرايدار» ساخته خسرو هريتاش و «ستارخان» به كارگرداني علي حاتمي بازي كردم. ضمن اين كه همچنان فعاليت اصلي*ام تئاتر بود و از سال 55 نيز به مدت دو سال و نيم رياست اداره تئاتر را بر عهده داشتم.


    بازنشستگي از اداره تئاتر

    در سال 59 نيز از اداره تئاتر بازنشسته شدم و ديگر چون گروه نداشتيم كار تئاتر نكردم و وارد كارهاي تصويري شدم و در سريال*هاي «هزاردستان» و «سربداران» كه جزو اولين مجموعه*هاي تلويزيوني در بعد از انقلاب بودند، حضور پيدا كردم. «فصل خون» هم به كارگرداني حبيب كاوش اولين فيلم سينمايي بود كه در بعد از انقلاب بازي كردم كه در اسفند 57 ساخته شد و در نهايت هم موفق به ديدن اين فيلم نشدم.


    سربداران و هزاردستان

    محمد علي نجفي را قبل از انقلاب ديده بودم و براي بازي در نقش «قاضي شارع»، در مجموعه

    «سربداران» از من دعوت كرد و بعد از خواندن سناريو احساس كردم نقش خيلي خوبي است كه تفاوت زيادي هم با نقش*هاي قبلي*ام داشت. مرحوم رهگذر متن بسيار خوبي براي اين مجموعه نوشته بود. بازي*ام در «سربداران» رو به اتمام بود، كه آقاي حاتمي پيشنهاد نقش «ابوالفتح» در«هزار دستان» را مطرح كرد كه قرار بود در همان شهرك سينمايي كار شود. علي حاتمي براي «هزاردستان» آلبومي از هنرپيشگان را گرد هم آورد و با مجموعه*اي از بچه*هاي تئاتر كه از دهه 30 كار خودشان را آغاز كرده بودند اين مجموعه را ساخت. ساخت «هزاردستان» طولاني شد و وقفه*هاي زيادي ميان آن مي*افتاد و البته من تنها دو ماه و در لوكيشن بازارچه مشغول بودم. حاتمي مي*خواست اين مجموعه سواي يك كار تلويزيوني مثل آلبومي از دوره و سيري از تاريخ تئاتر و نمايشي باشد و تا حدود زيادي هم موفق شد. در واقع جمع كردن اين همه هنرپيشه كار آساني نبود كه هيچ چيز خبر خلق خوش حاتمي نمي*توانست اين كار را بكند.


    كمال*الملك

    بعد از «ستارخان» و «هزار دستان»، «كمال*الملك» سومين همكاري من با علي حاتمي بود كه نقش مظفرالدين شاه را بازي مي*كردم. اين نقش از نظر قيافه و سن تفاوت زيادي با من داشت و اصلا به من نمي*خورد و تلاش زيادي شد تا با گريم به اين نقش نزديك شوم. البته خود حاتمي نزديك شدن قيافه برايش مهم نبود و مي*خواست بيشتر روح اين كاراكتر درآيد. البته نواري از صداي مظفرالين شاه موجود بود كه شنيدن آن، دستمايه خوبي شد تا او را بشناسم و بتوانم نقش را بازي كنم.


    علي حاتمي

    حاتمي ريشه در تئاتر داشت و از بچه*هاي تئاتر بود. از همان ابتدا او را مي*شناختم و با شيوه كاري*اش هم آشنا بودم. او اسكلتي از قصه و چيزي كه مي*خواست بسازد را مي*نوشت و به هنرپيشه*اش مي*داد و مي*گفت چهارچوب و قاب قضيه اين است و ديالوگ*ها را شب قبل از فيلمبرداري مي*نوشت و صبح كه مي*خواست برداشت شود به بازيگر مي*داد. اين يك مقدار براي من و بازيگران ديگر سخت بود، چون هم زبان كار عادي و راحت نبود و هم اينكه فرصت بسيار محدود بود و تنها مشكل من با حاتمي همين بود. ولي از لحاظ كار چهارچوب*ها و ديدهايي داشت كه در اول كار مطرح مي*كرد و در هنگام كار دخالتي در كار هنرپيشه نمي*كرد و فقط ميزانسن*ها را توضيح* مي*داد. حاتمي با تمام عواملش خيلي با محبت ارتباط داشت و كارش هم به نظر من منحصر به فرد بود و فرم خاص خودش را داشت. او به ايران و تاريخ ايران و آدم*هايي كه در تاريخ بودند و حتي اشيا، معماري و رنگ اينها اهميت زيادي مي*داد و اصرار داشت همه چيز درست دربيايد.


    كفش*هاي ميرزانوروز

    در سال 64 فيلم «كفش*هاي ميرزا نوروز» را با محمد متوسلاني كار كردم كه فيلمي كمدي بود و در زمان خودش مورد استقبال زيادي قرار گرفت و هنوز هم مردم آن را خيلي دوست دارند و براي آنها مخصوصا آدم*هاي عامي*تر خيلي به ياد مانده و وقتي من را مي*بينند به آن فيلم اشاره مي*كنند و مي*پرسند كفش*ها چه شد؟

    تجربه ديگر كمدي*ام بعدها سه قسمت از مجموعه*اي بنام «خيرالله صندقچه اسرار» به كارگرداني داريوش مودبيان بود كه نقش «ماشاالله خان» را بازي مي*كردم كه آن هم كار خوبي بود.




  2. #2
    Senior Member Parinaz_M's Avatar
    Join Date
    Mar 2003
    Location
    Missouri, USA
    Age
    32
    Posts
    19,958
    he is a very good actor
    WWW.MYTAPESH.COM






    God made Coke,
    God made Pepsi,
    God made Persian girls so DAMN SEXY!!!

    ~Zende Bad Iran Va Irani~

Tags for this Thread

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •